Ds. Vreugdenhil (GKV) wordt pionier bij PKN

Ds. Tim Vreugdenhil
Ds. Tim Vreugdenhil

Ds. T. Vreugdenhil (N XI f.1), vrijgemaakt gereformeerd predikant te Amstelveen, wordt na de zomer pionier in Amsterdam. Daarvoor maakt hij de overstap naar de Protestantse Kerk in Nederland (PKN).

Ds. Vreugdenhil kiest niet voor de PKN uit onvrede met de Gereformeerde Kerken vrijgemaakt (GKV). Hij heeft vastgesteld dat zijn idealen de meeste kans van slagen hebben als hij kiest voor de Protestantse Kerk van Amsterdam. „Die kerk is in de stad op veel meer lagen aanwezig en heeft een veel groter netwerk dan mijn eigen kerkverband.”

Ds. Vreugdenhil neemt op 31 mei 2015 afscheid van de vrijgemaakt gereformeerde kerk te Amstelveen.

Hermen Vreugdenhil ‘enorm blij met comeback’

hermen_vreugdenhil_010
Hermen Vreugdenhil (N XI j.4)

Lijsttrekker Hermen Vreugdenhil is ‘enorm blij’ met de terugkeer van ChristenUnie-SGP in de Brabantse Provinciale Staten.

De partij behaalde woensdag tijdens de verkiezingen genoeg stemmen voor één zetel. Vanwege het goede verloop van de campagne van de ChristenUnie-SGP had Vreugdenhil alle vertrouwen in een goede afloop. “Maar dan blijft het natuurlijk tot op het laatste moment spannend. Het moet dan nog wel even gebeuren”, zegt hij donderdagmorgen in een reactie. “We zijn gezegend met deze uitslag.”

Met name de ‘persoonlijke campagne’ heeft de kiezer overtuigd, denkt Vreugdenhil. “We hebben met z’n allen hard gewerkt en stevig campagne gevoerd. We zijn veel de straat op gegaan en met ons goede verhaal hebben we mensen achter onze partij weten te krijgen. We hoorden vaak dat mensen de ChristenUnie-SGP de afgelopen vier jaar gemist hebben in de Staten.”

Tegencampagne
Bang om als kleine partij te verzuipen in het verkiezingsgeweld van de grotere partijen was hij niet. “Je merkt dat de constructieve houding van de ChristenUnie en SGP in Den Haag gewaardeerd wordt. Mensen zijn de negatieve verhalen van de SP, de PVV en het CDA, die puur campagne voerden tegen dit kabinet, beu. Zoals we ons in Den Haag hebben opgesteld, zo zullen we dat de komende vier jaar ook in Den Bosch doen.”

Daarnaast roemt Vreugdenhil de samenwerking tussen de ChristenUnie en SGP. “Een voorbeeld voor Altena en voor Brabant”, stelt hij. De Nieuwendijker blijft naast zijn werk als Statenlid overigens gewoon raadslid in de gemeente Werkendam. “Als verbindende schakel tussen de lokale en provinciale politiek.”

Wessel Vreugdenhil “Architectuur of Stapelen van stenen”

wessel_vreugdenhil_001
Wessel en Justa Vreugdenhil met de kinderen Bodil (11) en Floris (8).

Dit verhaal gaat over gaat over Wessel Vreugdenhil die architect is.

Thuis in Barendrecht had ik een prettig en inspirerend gesprek met Wessel Vreugdenhil (N XI g.2).  Hij is de zoon van Arie Vreugdenhil, een volle neef van mijn vaders kant. Arie  was getrouwd met Irene  Beekman. Arie en Irene hebben drie kinderen gekregen: Wessel, Caroline en Annemarie. Wessel  is getrouwd met Justa en heeft twee kinderen, Bodil (11) en Floris (8).

Nu kennen familieleden en kennissen hem als Wessel, maar als hij op bezoek gaat bij gaat bij een officiële instantie die dan zijn paspoort voor zich heeft, kan worden gevraagd of de heer Dirk (zijn eerste voornaam) Vreugdenhil zich bij het loket wil melden. Al naar gelang het hem uitkomt, kijkt hij wat wazig om zich heen, óf hij meldt zich.

Wat meteen opvalt is dat de kinderen van Arie en Irene meer dan één doopnaam hebben gekregen. De voornamen van Wessel luiden: Dirk Jan Wessel. Dat was niet zozeer de gewoonte bij de kinderen van mijn directe neven en nichten. Drie voornamen klinkt  interessant, maar het kan ook tot allerlei misverstanden leiden.

Studie in Delft
Wessel is muzikaal. Hij speelt saxofoon, jazz en rockmuziek en hij heeft jaren in een rockband gespeeld. Wessel was op school ook goed in wiskunde en hij twijfelde na de middelbare school dan ook tussen saxofoon spelen en studeren op het conservatorium, én bedrijfskundige economie. Pas na twee jaar studie economie, een jaar uitzendwerk en een jaar dienstplicht vond hij zijn roeping. Hij wilde architect worden. Hij begon zijn studie aan de faculteit Bouwkunde van de TU Delft in 1993. Tijdens de studie in Delft is hij vanaf 1996 voor een periode van zes jaar bij Neutelings Riedijk Architecten in Rotterdam werkzaam geweest. Hij heeft  meegewerkt aan onder andere de volgende projecten:

– het Instituut voor Beeld en Geluid in het mediapark te Hilversum;

– het Scheepvaart en Transport College aan de Maas te Rotterdam;

– en het Museum aan de Stroom te Antwerpen.

wessel_vreugdenhil_002
Instituut voor Beeld en Geluid

Het interieur van Beeld en Geluid in Hilversum is bijzonder spectaculair.

Aan een ondergrondse kloof liggen de archieven, een landschap op de begane grond en dwars daarboven een grote vide. De oplettende kijker zou er zomaar de hel, aarde en hemel in kunnen zien. Deze markante gebouwen hebben een belangrijke bijdrage geleverd aan het succes van de Nederlandse architectuur in het buitenland.

Afstudeerproject
In 2005 heeft Wessel zijn afstudeerproject in Delft gepresenteerd onder leiding van een Engelse professor, Tony Fretton. Door het onderwijs van Tony Fretton is de interesse voor 5000 jaar bouwhistorie gewekt en de bestudering van architectuurgeschiedenis is een onuitputtelijke bron van inspiratie geworden. Wessel gebruikt vaak klassieke voorbeelden, bijvoorbeeld het Pantheon, de villa`s van Palladio in Italië of het kasteel van Versailles bij Parijs als referentie. Het is ongelofelijk hoe deze oude principes, toegepast in de moderne architectuur tot verassende, simpele en sterke concepten kunnen leiden. De ontwerpen van Wessel zijn hedendaags terwijl zij tegelijkertijd een klassieke, tijdloze grandeur uitstralen.

Hoogtepunten
Na zijn studie in Delft en werkervaring in Rotterdam heeft Wessel van 2006 tot 2009 gewerkt voor de Architecten Cie. in Amsterdam. Bij dit grote bureau, dat onder leiding staat van onder andere Pi de Bruin  (bekend van het Tweede Kamergebouw) en de huidige Rijksbouwmeester Frits van Dongen, is Wessel als architect inhoudelijk sterker en praktischer geworden. Hij heeft met succes meegewerkt en leiding gegeven aan een groot aantal projecten. Enkele hoogtepunten uit deze periode zijn het winnen van de prijsvraag voor een uitbreiding van het presidentiële paleis van de minister-president van Roemenië in Boekarest en het realiseren van een vijfsterrenresort-hotel in Dubrovnik.

Stapelen van stenen
Wessel is echter een architect die op zoek is naar de essentie van het gebouw. In zijn ontwerpen kwam meer aandacht voor de beleving van het gebouw, met aandacht voor visuele effecten en materialen en de introductie van romantische elementen. Het creëren van een gebouw verheven tot een vorm van kunst, zou je kunnen zeggen. Aan de andere kant beschouwt Wessel architectuur weer heel gewoon als het stapelen van stenen. En die gedachte weerhoudt hem ervan om hypes te volgen en zorgt ervoor dat zijn ego niet met hem op de loop gaat. Wessel blijft bij zichzelf om van daaruit het wezen van een gebouw te vinden, en dit heeft alles te maken met het geluk van de gebruiker, met de spanning en de beleving van het gebouw en de met de hierboven beschreven herintroductie van klassieke elementen.

wessel_vreugdenhil_006
Instituut voor Beeld en Geluid

Inschrijvingen, prijsvragen en prijzen
Wessel is een productieve architect. Hij neemt ook regelmatig deel aan inschrijvingen en prijsvragen. En ook al wint hij de eerste prijs, het is daarbij  lang niet altijd zeker dat zijn ontwerp ook zal worden gerealiseerd. Slechts 10% van alle ontwerpen wordt daadwerkelijk uitgevoerd. Daarin zal dan ook niet de voornaamste motivatie zitten. Het is het creatieve wordingsproces waaraan Wessel zijn voornaamste motivatie ontleent. En dat scheppingsproces zal bij iedere kunstenaar zijn eigen vorm krijgen en is bij Wessel een verhaal op zich. Creativiteit laat zich in het algemeen niet dwingen door de tijd. Het is afhankelijk van het moment dat de inspiratie zich aandient, en dat kan midden in de nacht zijn. Echter heeft Wessel wel de druk nodig van de oplevering om te kunnen presteren. Niet zozeer dat hij zijn werkzaamheden uitstelt tot het laatste moment, maar wel om dat hij gedurende het hele proces blijft zoeken naar nieuwe ideeën, aanpassingen blijft doen en wacht op het ultieme idee. En dat proces kan alleen door een harde opleveringsdatum tot een einde worden gebracht.

Amsterdam en Brussel
Vanaf 2009 is Wessel als eigenaar van Wessel Vreugdenhil Architectuur werkzaam in Amsterdam. Al sinds 2002 werkt hij samen met zijn compagnon, Dimitri Meessen, in Brussel. Dit bedrijf heet Bunkerhotel Plus.

Hij werkt ook regelmatig samen met andere architecten, projectleiders en tekenbureaus en hij is betrokken bij een aantal initiatieven op het terrein van vormgeving, waaronder hergebruik van industrieel erfgoed.

Deze flexibele werkwijze binnen een netwerk sluit goed aan bij de dynamiek en uitdagingen van deze tijd en hij kan zo voor elke klus, van het maken van een eerste schets tot aan de bouwbegeleiding van grote en kleine projecten, het optimale team in Amsterdam en/of Brussel samenstellen.

wessel_vreugdenhil_004
Villa Muncha exterieur

Villa Mucha
Als onderdeel van de architectuurpraktijk heeft Wessel een aantal mooie producten in de etalage staan:

 – Onder de merknaam Wood&Craft levert Wessel massief houten handgemaakte binnendeuren met panelen, architraven, plinten, vloeren en trapdelen.

Deze villa wordt op industriële wijze gebouwd. Hierdoor kan de klant een veel groter huis kopen voor hetzelfde geld. In het ontwerp komen, helemaal in de stijl van Wessel, zowel moderne als klassieke elementen samen. Binnen het concept is volledig maatwerk mogelijk. ‘Villa Mucha’ biedt de ideale combinatie van de ruimtelijkheid en uitzichten van een moderne loft met de klassiek huiselijke sfeer van een landhuis.

wessel_vreugdenhil_003
Villa Mucha interieur

Omdat er veel verschillende mogelijkheden zijn, is het niet mogelijk hier prijzen te noemen, maar voor informatie  over Villa Mucha kunt u per e-mail een brochure opvragen.

wessel_vreugdenhil_005Voor verdere inlichtingen kunt u direct contact opnemen met Wessel: wessel.vreugdenhil@gmail.com. Op de website www.woodandcraft.nl is ook informatie te vinden.  Wood&Craft is een samenwerking van Wessel met TFF in Amsterdam. Voor verdere inlichtingen kunt u direct contact opnemen met Wessel: 06-24220412

Dirk Vreugdenhil
Redactie

Marina Vreugdenhil “Een knuffelreis naar Hongarije”

marina_vreugdenhil_002
Willem Vreugdenhil (N XI o) ,Marina en Dirk Vreugdenhil

Ik ben Marina Vreugdenhil, de vrouw van Willem Vreugdenhil (N XI o). Willems moeder was Hongaarse van geboorte. Vroeger gingen wij regelmatig op vakantie naar Willems moederland. Nu was het alweer een tijdje geleden, dus planden wij een reis van 24 april tot 4 mei 2014

Dit keer wilden wij er een bijzondere reis van maken. Het leek ons leuk om pluche beesten mee te nemen en die te overhandigen aan kinderen in kindertehuizen.Na een oproep in het AD kwam een stroom van knuffelspeelgoed op gang: op enig moment hadden wij wel zo’n 500 knuffels en ander speelgoed! Willems broer Dirk Vreugdenhil met partner Hans, en een bevriend echtpaar (Johan en Sonja Kleine Deters) die hun camper vol propten, plus niet te vergeten onze hond Lotte, reisden ook richting Hongarije.

 Na twee overnachtingen komen we aan bij de Hongaarse grens. Hier, in Sopron, zullen we elkaar ontmoeten: Dirk wil dit ‘moederland’-moment met ons delen! We komen tegelijkertijd aan en de stemming zit er in. We genieten van de koolzaadvelden en snuiven de Hongaarse lucht op. Dirk is zichtbaar blij en wij genieten mee! Steekt Wim zomaar aan! In drie uurtjes rijden we vervolgens naar Révfülöp, waar wij een huisje hebben gehuurd aan het Balatonmeer. Onderweg verbazen we ons over het schitterend mooie, golvende landschap. In onze herinnering veel minder groen! Dat komt waarschijnlijk door het jaargetijde. Op het sleuteladres in Révfülöp verwelkomt een rasecht Hongaars echtpaar ons met Palinka (Hongaarse vruchtenbrandewijn), maar dat ruilen we in voor water!

Op naar onze vakantiewoning. Een uurtje later komen Jo en So aangefietst. We eten met z’n viertjes en wisselen onze reisverhalen uit. Ondanks vermoeidheid lachen we zó veel en zó luid, dat de Engelse buren ons vanaf dat moment niet meer groeten.

 Zondag 27 april
We gaan met  300 knuffels (ongeveer 15 zakken) op reis. De reis gaat eerst naar Keszthely, waar  Dirk en Hans logeren en vervolgens in zuidoostelijke richting naar twee kindertehuizen. Het eerste uitdeelpunt was in Zalaszentgrót: de kinderen hier waren geestelijk en lichamelijk gehandicapt en dat maakte indruk. Helaas waren niet alle kinderen ‘thuis’, dus laten we veel speelgoed achter in de dozen en zakken. Men verzekert ons, dat alles keurig verdeeld zal worden. Na vertrek hadden we gemengde gevoelens: deden we er goed aan? Hoe komt het over?

 – In een dependance delen we ook nog uit, hier worden we wat luidruchtiger begroet en de kinderen nemen de beesten dankbaar aan. In een afgelegen gebied was ons volgende adres:  een psychiatrische inrichting in Zalaegerszeg. We mochten niet naar binnen, maar de verpleging verzekerde ons dat ze er voor zouden zorgen dat de knuffels die we achterlieten verdeeld zouden worden. Ook hier vertrokken we met gemengde gevoelens!

Terug naar Keszthely: Dirk en Hans maken lecsó  (Hongaarse specialiteit) en we eten met elkaar op het balkon van het prachtige huis van Irén. Ook zij was onder de indruk van deze middag.  De zon gaat langzaam onder. We zijn moe en rijden terug met een lege auto naar Révfulop.

Volgende ‘zendingsmissie’
Dinsdag 29 april: eerst bezoeken wij Gyuszi  en  Marika, de neef met zijn vrouw, en tante Annus. Zij is 94 jaar en woont nog zelfstandig, met veel hulp om haar heen georganiseerd.  De ontmoeting  was hartelijk. We hebben hen zo lang niet gezien.

– Kindertehuis in Veszprém: om 10.00 uur staat de afspraak gepland.
Vol goede moed gaan we met z’n allen op pad. Niet ver van het huis van Gyuszie stoppen we en laden de laatste vijftien zakken uit. Wat een kindertjes! We genieten van al die smoeltjes. Uiteindelijk slinkt onze voorraad tot enkele afgekeurde ‘pluss’-beesten. ‘Missie’ geslaagd.

(‘pluss’: Hongaars voor knuffels).

marina_vreugdenhil_001We zijn alle zeven tevreden en met een goed gevoel gaan we terug!

We eten weer lecsó  bij Marika in de keuken  en constateren, dat die van Hans en Dirk beter en smakelijker is! Dan wil ik echt naar huis. Ondanks massage, lieve woorden en tips van Hans, ben ik nu zeer rijp voor mijn bed! Om 18.00 uur eten we thuis op het terras met een ondergaande zon en zien we tevreden terug op een mooie dag. Een dag met een gouden randje.

Donderdag 1 mei
De voorraad speelgoed was nog steeds niet op. Wij gingen weer op pad, namen de laatste zakken mee voor eventualiteiten onderweg. 1 mei is een nationale feestdag in Hongarije: Dag van de Arbeid. Weer staat de zon hoog aan de hemel. Wij gaan met één auto: Hans rijdt en Dirk leest de kaart in dit voor ons onbekende gebied. We genieten enorm en Dirk is zienderogen enorm in zijn element en opgetogen: zijn ‘moederland’! Dan zien we een zwart, smoezelig ventje aan de kant van de weg zitten. We hebben nog een zak poppen en een paar autootjes! Binnen vijf minuten staat er een 10-tal kinderen om ons heen. Kwebbelend en met vragende ogen en wetend, dat er iets te halen valt. Hans heeft zich deze vakantie tot Hoofd Distributie Knuffels gebombardeerd en doet dat met steeds meer plezier. Ook opa en oma komen tevoorschijn en wat ouders. Ze rennen overal de huisjes uit en schijnen elkaar in te lichten. We stoppen alle kinderen wat in de handen. De moeders krijgen nog kleertjes, luiers en andere babyspullen. Ze pakken het gretig aan. Dit zijn Roma’s, zonder twijfel. Ze praten door elkaar en zijn duidelijk verrast. Nee, dit zullen ze ook niet elke dag meemaken. Tenslotte worden we uitgezwaaid. We controleren onze zakken!

Viszontlátásra! Doeiiiiii!!
Mensenlief, wat een belevenis: wat een fijn begin van de dag.Onderweg picknicken we in de berm. Dan gaan we naar Pápa en kijken nog even bij het huis in Pápa waar oom Gyula en tante Annus hebben gewoond. Het naambordje van ZOLTAN GYULA hangt nog aan het hek!
Vergane glorie… Verleden tijd…

Dirk wil ook nog graag naar Dáka, waar oma Erzsébet  in een bejaardenhuis is gestorven. Als we aankomen zien we geen bejaarden, maar mensen met enorme beperkingen. Onze hond Lotte is het middelpunt van de belangstelling. Jammer, dat we geen knuffels meer hebben. Ook hier waren ze goed op hun plaats geweest. Volgend jaar dan maar weer terug?

Als het aan Dirk ligt…!

Zaterdag 3 mei
We vertrekken om 5.30 uur. De hele weg door het Hongaarse land is voor ons! Binnen drie uur rijden we over de grens. Ook in Oostenrijk gaat het vlot en om 15.00 uur staan we in Midden-Duitsland. Dan maar doorrijden! Gekkenwerk natuurlijk, maar om 20.00 uur zijn we thuis. Totaal versleten en alles doet zeer, maar ons eigen bed verzacht de pijn. We zijn op één dag door vier prachtige, groene en gele landen gereden, waar onze herinnering aan Hongarije zo anders was. Het land is, zeker in dit jaargetijde, net zo groen als de andere landen! De laatste twintig jaar heeft het land  hard gewerkt en het resultaat mag er zijn.

Wat hebben we genoten van alles. In het bijzonder van onze broer, mijn zwagers en onze vrienden, die de reis voor ons mogelijk maakten!

Het was een heel mooie week!

Marina Vreugdenhil

Linda van Zijll-Vreugdenhil “Leven met de molen(aar)”

linda_van_zijll-vreugdenhil_001
Rob en Linda van Zijll-Vreugdenhil (N X ah.1)

Dit verhaal gaat over Linda van Zijll-Vreugdenhil (N X ah.1), over de molenaar, over molens en over de bakker. Ik dacht: “Ik ga een stukje over Linda schrijven in de Vreugdeschakel, zij woont daar zo leuk bij die molen en zij helpt altijd zo trouw met de verzending van de schakel, dat moet maar eens een keer gemeld worden”.

Dus nog heel vroeg in het voorjaar zet ik koers naar Linda. Gelukkig heeft zij uitgelegd hoe ik moest rijden (“gewoon een stukje over het fietspad met de auto en dan een soort landweg op en dan kom je vanzelf bij de Groeneveldse molen”). Het klopt als een bus! De molen staat hier trots te pronken in het weiland en naast de molen de woning waar ik wezen moet. Hier woont Linda met echtgenoot Rob van Zijll en dochter Maaike Ik word gastvrij ontvangen met koffie en koek en al snel wordt me duidelijk dat de molen hier hoofdzaak is.

Maasland
Maar eerst over Linda. Geboren en opgegroeid in Maasland, de familiewortels van beide kanten diep in dat dorp, waarover een oud rijmpje zegt: ‘Maasland, kaasland, boerenland, boterland, pareltje aan Westlands rand’. Deze lofzang stamt uit de tijd dat het dorp nog niet tot de gemeente Midden-Delfland behoorde, maar bij het Westland gerekend werd. Linda is haar werkzame leven ook begonnen in Maasland, namelijk. als tandarts-assistente. Momenteel werkt zij als zodanig in het Haga ziekenhuis in Den Haag op de afdeling  ‘Bijzondere tandheelkunde’, hier worden mensen geholpen die in de gewone praktijk niet terecht kunnen, dit kan verschillende oorzaken hebben. Als voorbeeld noemt zij mensen met een lichamelijke of geestelijke beperking of mensen met een enorme angst voor de tandarts. Geduld en inleving in de betreffende persoon zijn hier van groot belang en dit werk geeft Linda heel veel voldoening. Naast werk en gezin zingt zij ook in Gospelkoor Spirit: natuurlijk wel in Maasland!

Schipluiden
Want Maasland blijft een mooi dorp, maar Linda woont sinds 1989 in Schipluiden. Ook een prachtige plaats  in een landelijke omgeving met veel oude boerderijen. En ja, hoe is het gekomen dat zij als rasechte Maaslandse op zo’n schitterend plekje in Schipluiden terecht is gekomen? Natuurlijk heeft de molenaar hier alles mee te maken, want als je verliefd wordt op Rob van Zijll is er geen ontkomen aan: je krijgt de molen er gratis en voor niks bij!

linda_van_zijll-vreugdenhil_002Groeneveldse molen
Eerst maar eens wat feiten over die Groeneveldse molen. Al rond 1450 werd besloten om voor de Groeneveldse polder in Schipluiden een poldermolen te stichten, deze molen is omstreeks 16 augustus 1719 als gevolg van blikseminslag afgebrand. De huidige, ronde stenen molen  werd in 1719 gebouwd als opvolger van de verbrande molen. Deze met een scheprad uitgeruste poldermolen ligt circa 800 meter ten zuidwesten van het buurtschap ’t Woudt. Hij bemaalde tot 1960 uitsluitend met windbemaling de Groeneveldse polder (ca. 270 ha). Daarna is er voor de polder een gemaal gebouwd en werd dus overgegaan op mechanische bemaling.

Begin jaren tachtig van de 20e eeuw bleek dat de bemalingscapaciteit vergroot moest worden, wat tot gevolg had dat het scheprad met windaandrijving weer in bedrijf gesteld werd. Het scheprad kan sindsdien zowel elektrisch als met de wind aangedreven worden. De molen fungeert nu nog als reservegemaal: als het gemaal de polder niet aan kan (bij extreme regenval) wordt de molen (elektrisch) ingezet.

In de Groeneveldse molen werd de woning nog  tot in de jaren ‘70 van de 20e eeuw bewoond. In deze molenaarswoning bevinden zich onder andere bedsteden en een potkachel. De betegelde wand is opgebouwd uit replica’s van de oorspronkelijke Delfts blauwe tegels. Bezoekers kunnen zo een indruk krijgen van de vroegere woonomstandigheden van een molenaarsgezin. In de jaren ‘40 en ‘50 van de vorige eeuw woonde hier een molenaar met zijn vrouw en tien kinderen!

Het zomerhuis waarin gedurende de zomer werd gewoond, is bij het herstel van de molen wegens bouwvalligheid afgebroken. De woning naast de molen, waar de familie Van Zijll dus woont, staat op de plaats van dit oorspronkelijke zomerhuis. Sinds 1977 is het Hoogheemraadschap van Delfland eigenaar van de molen en kon deze molen, mede met subsidies van de Rijksdienst Monumentenzorg, gerestaureerd worden. Op 25 mei 1987 werd de restauratie voltooid en  de molen is sindsdien regelmatig in bedrijf te zien.

Tik van de molen
Het  bekende gezegde: ‘Hij heeft een tik van de molen’ is niet zo’n aardige uitdrukking. Ik zou het dan ook in de verste verte niet willen zeggen over Rob van Zijll, maar hij begint zijn verhaal wel met de mededeling dat hij een aangeboren afwijking heeft: molens! Geboren in Alphen a/d Rijn, met grootouders in Aarlanderveen, dus in een omgeving met veel molens (kijk maar eens op internet en zoek naar Molenviergang Aarlanderveen) had hij al snel grote belangstelling voor molens.

Zijn moeder moest molentjes voor hem tekenen toen hij nog in de kinderstoel zat. Zijn vader werd ook ingeschakeld en deze was niet zo goed of hij moest een molentje voor hem bouwen waaraan Rob dan weer ´verbouwde´, niet altijd met een excellent resultaat. Opa en oma woonde dus vlakbij de molens en dat trok: zijn hele jeugd stond in het teken van molens en spelenderwijs leerde hij het molenaarsvak. Op zijn 13e jaar kwam hij al op een molen in de buurt van zijn woonplaats, de molenaar vond het wel mooi dat Rob zoveel interesse had. Helaas kwam deze molenaar te overlijden toen Rob een jaar of 14 was en Rob is toen brutaalweg naar het polderbestuur gestapt met de vraag of hij met de molen mocht malen. Na wat overleg kreeg hij toestemming, maar het moest wel onder begeleiding.

In de jaren ´70 is het Gilde van Vrijwillige molenaars opgericht. Beroepsmolenaars waren er in die jaren nog maar heel weinig en werd het steeds actueler voor vrijwilligers om het molenaarsdiploma te halen. Dit vanwege eisen die door de  overheid gesteld werden. Dus omdat Rob toch wel graag iets in de  ‘molenwereld’ wilde, moest hij daaraan geloven. Een opleiding die al gauw een jaar of drie duurt, met minimaal 150 uur praktijkervaring.

Sinds oktober 1981 is hij in het bezit van zijn molenaarsdiploma en hij geeft inmiddels zelf ook les als  instructeur voor de officiële opleiding: dinsdags theorie en op zaterdag praktijkles. De theorie gewoon in de eigen woonkamer en de praktijk – ja wat denkt u?

In 1987 deed de kans zich voor om molenaar te worden in Schipluiden, en met beide handen greep hij die kans natuurlijk aan. In april 1988 werd begonnen met de bouw van een nieuwe woning naast de molen en na twee jaar heen en weer rijden van Alphen naar Schipluiden, kon hij in januari 1989 bij de molen gaan wonen.

Malen voor bakker Vreugdenhil
In de rubriek ‘Personalia’ in deze Vreugdeschakel kunt u lezen over bakkerij Vreugdenhil in Maasdijk. Deze bakker heeft zijn eigen spelt (een gezond soort graan) geteeld en geoogst. Bakker Chris Vreugdenhil had de intentie om het een totaal Westlands product te laten zijn en om  hiervan heerlijke producten te bakken moest de spelt natuurlijk eerst vermalen worden in een Westlandse molen. Rob van Zijll zou, samen met zijn molenaarsleerling Luc Ruijgt, die klus gaan klaren met de ’s‑Gravenzandse korenmolen: helaas, bij de proefdraaiing gaf de molen het op en vielen alle vier wieken naar beneden. Gelukkig kon Rob uitwijken naar de Maaslandse korenmolen ‘De drie Lelies’ waar hij ook molenaar is. Aldus zijn de speltproducten van bakker Vreugdenhil met een beetje fantasie toch nog (bijna) echt Westlands!

Ik vraag of Linda  ook besmet is met het ´molenvirus´. “Besmet is een groot woord”, antwoordt ze. “In het begin wist ik niet meer dan dat er vier wieken aan zo´n ding zitten, maar in 25 jaar heb ik veel bijgeleerd. Rob is nu eenmaal een en al molen en als je daar niet voor open staat dan  red je het niet. Als Rob bezoek heeft, gaat het alleen maar over molens en als je dat niet leuk vindt, is het ook niet leuk. Dinsdagsavonds en op zaterdag geeft hij hier dus les. Op zaterdag zijn hier altijd leerlingen, groot en klein.”

Vlak naast de molen is een´speelmolenpark´ met drie werkende ´speelmolens´, waarin een aantal molens op kleine schaal graan malen, zeven en mengen. Een van de drie speelmolens wekt elektriciteit op voor de verlichting in de andere twee.

Bij het afscheid kreeg ik twee pakken bakmeel mee en ik kan u verzekeren de cake smaakte perfect! De kruidkoek moet ik nog uitproberen!

Mocht u geïnteresseerd zijn om ook eens een bezoek te brengen:  tijdens de Nationale Molendagen is de molen in ieder geval te bezichtigen. Mocht u dat gemist hebben dan kunt u altijd een afspraak maken en als de molen draait, is Rob in ieder geval aanwezig.

Leni,
Redactie

www.westlandsemolens.nl
www.speelmolenpark-schipluiden.nl

Hermen Vreugdenhil lijsttrekker provinciale CU/SGP

hermen_vreugdenhil_007
Hermen Vreugdenhil (N XI j.4)

Hermen Vreugdenhil (N XI j.4) zal bij de Provinciale Statenverkiezingen in 2015 opnieuw lijsttrekker zijn voor de lijstcombinatie ChristenUnie-SGP in Noord-Brabant. Dat hebben beide partijen in een verklaring bekendgemaakt. Hermen Vreugdenhil was eerder al tot de Statenverkiezingen in 2011 vertegenwoordiger voor beide partijen. Op dit moment is hij fractievoorzitter voor de ChristenUnie in de Werkendamse gemeenteraad.

De ChristenUnie en SGP vinden het belangrijk om samen op te trekken. Op die manier krijgt christelijke politiek een meerwaarde. “Christelijke politiek betekent dat partijen en mensen de verbinding zoeken, zowel in het debat als in het beleid”, aldus Jos Roose, voorzitter van de provinciale ChristenUnie in Brabant.

Samenwerking ondanks verschillen
Vanuit dat uitgangspunt zoeken beide partijen, ondanks de verschillen die er zijn tussen de partijen, de samenwerking. “Wij zullen ons in de Staten gezamenlijk inzetten voor een christelijk geluid in de politiek met oog voor werkgelegenheid, ruimhartige zorg en ruimte voor de duurzame agrarische sector. Dit alles vanuit een verstandig financieel beleid. Ook zullen wij ons inzetten om bestuurlijke samenwerking in het Land van Altena te stimuleren en te faciliteren vanuit de provincie”, aldus Hermen Vreugdenhil.

Volgens Roose is Vreugdenhil op dit moment de beste kandidaat . “Met zijn ervaring kan hij na een periode van afwezigheid het statenwerk voor de partijen opnieuw opbouwen.”

De partijen hebben onderling afgesproken dat de tweede persoon op de lijst een kandidaat is van de SGP en de derde en vierde op de lijst afkomstig zijn van de ChristenUnie. De totale lijst zal in november worden bekendgemaakt door de selectiecommissies van beide partijen. “De lijst zal een goede afspiegeling zijn van de Brabantse bevolking met zowel mannelijke als vrouwelijke kandidaten vanuit diverse kerkelijke groeperingen” aldus Roose.

Hermen Vreugdenhil “Rentmeesterschap in de Biesbosch”

hermen_vreugdenhil_006
Hermen Vreugdenhil, Wethouder ruimtelijke ontwikkeling, handhaving en toezicht en duurzaamheid in de gemeente Aalburg

In het noorden van Brabant ontmoeten we Hermen Vreugdenhil (N XI j.4).

In het dorpje Nieuwendijk heeft hij samen met Petra Vreugdenhil-Klein en hun vier zoons Sander, Thomas, David en Maarten een mooi plekje gevonden in een dijkhuisje op een steenworp afstand van de Biesbosch.

“Hier genieten we elke dag weer van de omgeving en de natuur. Zo raak je telkens weer bepaald bij de grootsheid van de Schepping en word je je er haast vanzelf van bewust dat we zorgvuldig met de natuur moeten omgaan. Rentmeesterschap in het omzien naar elkaar, in de zorg voor natuur en milieu, in een balans van economie en ecologie. Daar wil ik mij dagelijks voor inzetten”, aldus Hermen. Hij studeerde dan ook Land, Water en Milieubeheer aan de Hogeschool Larenstein. Dat bracht hem in studentenstad Wageningen waar hij zijn vrouw Petra leerde kennen.

Brabantse Antilliaan
Hermen is geboren op Curaçao. “Noem me maar een Brabantse Antilliaan. Het blijft bijzonder als je op Curaçao geboren bent. In alles word je toch herinnerd aan je geboorteplaats, tot aan het opgeven van je geboorteplaats bij een bekeuring aan toe’’, zegt Hermen Vreugdenhil lachend voor de warme houtkachel. Hermen keerde als zevenjarig jongetje vanuit zijn geboortegrond naar Nederland. Als zoon van zendeling Dick Vreugdenhil bracht hij zijn jeugd door in de warmte. Zon, zwemmen en barbecueën aan de baai zijn de mooie herinneringen aan een fijne jeugd. “Toch is Curaçao niet enkel een paradijs. Er heerst daar veel armoede, verslaving en kapotte gezinnen. Als kerk deden we daar veel voor de kwetsbaren en de armen op het eiland. Elke week soep rondbrengen staat in mijn geheugen gegrift. Daar is de kiem gelegd voor mijn politieke carrière. ‘Recht doen, trouw betrachten en nederig de weg te gaan van je God’, de woorden uit Micha 6:8 heb ik dan ook tot levensmotto gemaakt.”

Politiek met de paplepel ingegoten
Politiek speelt een belangrijke rol in het leven van Hermen. “Bij ons thuis werd vroeger al over allerlei politieke onderwerpen gediscussieerd. Al jong was ik betrokken bij de politieke jongerenafdeling en in Wageningen heb ik de lokale ChristenUnie ondersteund. Van 2007 tot 2011 mocht ik als fractievoorzitter voor de ChristenUnie zitting nemen in Provinciale Staten van Noord-Brabant. Een boeiende en enerverende tijd.” In twee opeenvolgende verkiezingen voor de Tweede Kamer prijkte dan ook de naam Vreugdenhil op de kieslijst van de ChristenUnie. Tot een zetel in Den Haag is het nog niet gekomen. Momenteel is Hermen wethouder ruimtelijke ontwikkeling, handhaving en toezicht en duurzaamheid in de gemeente Aalburg. “Het is mooi als je je als verantwoordelijk bestuurder direct kunt inzetten voor de samenleving. Gewoon Doen is het motto van ons coalitieprogramma. Dat past bij mij en bij de streek waar ik woon. Gewóón doen, zonder al te veel gekke fratsen maar wel aanpakken, gewoon dóen!”

Eigen bedrijf
Na achtereenvolgens gewerkt te hebben voor de Dienst Landbouw Voorlichting en de Bestuurs Academie heeft Hermen naast het politieke werk het ondernemerspad gekozen. “Sinds ruim anderhalf jaar ben ik eigenaar/bestuurder van de Academie voor Openbaar Bestuur (www.AcademievoorOpenbaarBestuur.nl). Vanuit een netwerksamenwerking verzorgen wij opleidingen, training en coaching voor medewerkers bij de overheid. Op verschillende fronten werk ik zo met hart en ziel aan een sterk openbaar bestuur!”

 @H_Vreugdenhil
Hermen is heel actief op Twitter. “Ik was dan ook één van de eerste volgers van de familiestichting @Vreugdenhillen op Twitter. Erg leuk om al die Vreugdenhillen zo in den lande en ver daar buiten te kunnen volgen. Levert meteen wat publiciteit op. Mooi dat we zo ook via de social media de familiebanden warm houden!”

‘Waarvan akte!’ zeggen wij dan maar als bestuur en dankjewel Hermen voor je bijdrage!

Marco Vreugdenhil “Doelgericht presteren op de Weissensee”

marco_vreugdenhil_003
Groente & Fruitwinkel van Marco Vreugdenhil in de Karel Doormanstraat

Guur weer op de Karel Doormanstraat
Op een zaterdag in november liepen wij, Dirk Vreugdenhil (N 10 j.5) en Hans Verbeeke, te winkelen in Rotterdam. Het was guur weer en het regende. Ons oog viel op de winkel ‘Vreugdenhil Groente Fruit Comestibles’, waar wij gingen schuilen. We raakten aan de praat met de eigenaar Marco Vreugdenhil (NXI t.1). Hij vertelde in februari deel te nemen aan de alternatieve Elfstedentocht op de Weissensee in Oostenrijk. Hij zou rijden voor een goed doel, te weten de Nederlandse CF Stichting, en gaf ons een flyer mee voor sponsoring. We namen afscheid en spraken af hem na de tocht te interviewen voor de Vreugdeschakel. Een poos daarna ontving ik van Marco een brief waarin hij toelichtte waarom hij meedeed aan de schaatstocht. Het was zijn laatste verjaardagscadeau van zijn vrouw, die in september was overleden aan CF (Cystic Fibrosis, ook wel taaislijmziekte genoemd).

Het ijs op tegen Cystic Fibrosis
Marco is in 1993 getrouwd met Patricia. Haar ziekte CF stond toen nog niet op de voorgrond, waardoor ze samen volop konden genieten van iedere nieuwe dag. In de loop van de jaren moesten zij steeds meer de grenzen opzoeken van wat nog mogelijk was. CF is een ongeneeslijke ziekte met een grillig verloop. De slijmophopingen in de longen maken dat een CF-patiënt onder andere te kampen krijgt met benauwdheid, infecties en een achteruitgang in longcapaciteit. Patricia was een sterke vrouw, waardoor Marco en zij zich samen hebben kunnen voorbereiden op haar overlijden. Hierdoor kon Marco het boek vol fijne herinneringen sluiten na haar overlijden op 10 september 2012 en met een goed gevoel een nieuw boek openen.

marco_vreugdenhil_002
De schaatstocht in 2013 op de Weissensee

Weissensee
Dat nieuwe boek begon met de voorbereidingen van de alternatieve Elfstedentocht. Met een sterke motivatie en het as dicht bij zijn hart, heeft hij de 200 km op de Weissensee in elf uur voltooid. Zijn sponsors droegen € 8.000 bij voor het goede doel. In totaal werd door circa 150 deelnemers ruim € 386.000 opgehaald voor de CF Stichting. Marco voelde zich tijdens de zware tocht moreel gesteund door zijn vrouw. Na 150 km ontmoette hij de ‘man met de rubberen hamer’, maar door goed energie bij te tanken met voeding en koffie, kon hij de laatste 50 km voltooien. Volledig uitgeput en voldaan, bereikte hij de finish. Een hele prestatie. Volgend jaar is hij van plan weer mee te doen met deze schaatstocht.

Marco Vreugdenhil
Marco is een actief mens. Hij zit nooit stil en sport veel. Hij loopt over van energie en dat komt hem goed van pas als zelfstandig ondernemer.  Van maandag tot en met zaterdag staat hij om 4.00 uur op en gaat naar de groothandel. De handelswaar kiest hij met grote zorg uit door alles zelf te proeven. Hij stelt hoge eisen aan de smaak en kwaliteit. Dat Marco een creatief mens is, komt tot uitdrukking in de verzorgde uitstraling van zijn winkel en de uitstalling voor zijn winkel. Iedere dag stelt hij een seizoentafereel samen met de producten die een mooi uiterlijk hebben. En de smaak… die is ouderwets lekker. Wij beamen dat na het proeven van sinaasappels en ananas!

De historie van de winkel
De winkel is sinds de vorige eeuw in de familie Vreugdenhil. Begonnen in de Nieuwstraat in Rotterdam en nu gevestigd op de Karel Doormanstraat. Via oom Cornelis, neef André, oom Rinus met oom Piet en neef Joop wisselde de winkel van eigenaar.  In deze lange lijn is de winkel voor het eerst overgegaan van vader (Joop) op zoon (Marco). Van jongs af aan zit Marco in het vak en heeft daardoor gedegen vakkennis. Daarnaast kent Marco al zijn klanten. Hij weet wat ze lekker vinden en houdt dit altijd in zijn achterhoofd bij het inkopen van producten. Marco helpt zelf ook graag klanten, omdat hij het leuk vindt advies te geven en zo goed op de hoogte blijft van de wensen van zijn klanten. Hierop past hij zijn assortiment aan.

marco_vreugdenhil_001
De winkel in de Nieuwstraat

Vreugdenhil Groente Fruit Comestibles is goed voor een kleine eeuw handel in aardappelen, fruit, groente en primeurs. Waren in de vroegere jaren bananen een bijzonderheid, waar veel klanten een ommetje voor maakten, zijn er nu exotische vruchten zoals mineola’s en bijzondere groenten zoals raapstelen en winterpostelein te vinden in de winkel van Vreugdenhil. Verder verkoopt hij seizoensgebonden maaltijden en salades, die iedere dag vers worden bereid. Heeft Marco een product niet op voorraad, dan doet hij zijn uiterste best voor zijn klanten om het binnen twee dagen in te kopen.  Voor bedrijven verzorgt hij lunches. En vaste klanten kunnen hun bestelling doorgeven en krijgen deze thuisbezorgd.

Kortom, klantgerichtheid staat hoog in het vaandel bij Vreugdenhil.

Dirk Vreugdenhil,
Redactie

Dominee Tim Vreugdenhil gooit het over een andere boeg

tim_vreugdenhil_004
Ds. Tim Vreugdenhil (N XI f.1)

Voorzitter Dirk Vreugdenhil had een ontmoeting met Tim Vreugdenhil  (N XI f.1) waarvan hij hier uitgebreid verslag doet.

Tim Vreugdenhil is de zoon van Arie en Ali Vreugdenhil. Arie is de zoon van een broer van mijn vader. Tim zou dus oom tegen mij moeten zeggen, wat hij overigens niet een keer heeft gedaan.

Zijn volledige naam luidt: Willem Jan Matthijs Vreugdenhil. Vernoemd naar zijn beide opa’s Willem en Jan, zijn ouders vonden ‘Matthijs’ een mooie toevoeging.  Tim heeft mij echter niet een overtuigend verhaal verteld waar dan de roepnaam Tim vandaan komt. Maar daar kon ik goed mee leven.

Wij ontmoetten elkaar voor het interview in een café met de naam Vak Zuid. De locatie was  gekozen omdat deze voor ons beiden goed uitkwam. Maar het klinkt wel als voetbal. En dat klopt ook. Het is een café in het gebouw van het Olympisch stadion in Amsterdam. Onder het grasveld bevindt zich een P+R plaats en Tim woont in Amsterdam en werkt op een kantoor vlakbij het stadion.

Tim is geboren in ’s-Hertogenbosch in het jaar 1975. Hij heeft een jongere broer met de naam Rolf. Twee totaal verschillende jongens. Tim is introverter, wat minder sportief en heeft belangstelling voor maatschappelijke vraagstukken. Rolf is extraverter, sportief en heeft een sterk commerciële inslag.

In het jaar 2008 is Tim getrouwd met Grietje van Dijk. Zij is geboren in Enschede en studeerde Europese studies in Amsterdam. In die stad hebben zij elkaar leren kennen. In oktober 2011 is hun dochter Julia geboren. Grietje werkt bij de gemeente Amsterdam  als teamleider op de afdeling Vergunningen van stadsdeel Nieuw West.

Studie Theologie
Tim is dus Theologie gaan studeren.  Ik was benieuwd hoe deze keuze nu tot stand was gekomen. Zijn opa, Willem Vreugdenhil, was predikant. Hij overleed toen Tim 8 jaar was en Tim had derhalve slechts vage herinneringen aan zijn opa. Zijn opa heeft daarom geen grote invloed gehad op zijn studiekeuze. Voor Tim lag de studie theologie niet lang van te voren vast. Hij heeft dan ook een breed scala aan studies vergeleken.

Maar zijn keuze is wel beïnvloed door zijn vader.
Arie Vreugdenhil had een commerciële functie in de meubelhandel en was daarnaast erg actief in het kerkelijke leven. In het gezin speelde dus het belang van de kerkgemeenschap en het nemen van verantwoordelijkheid hiervoor een belangrijke rol. En dit besef en de inspanningen van zijn vader om hieraan een belangrijke bijdrage te leveren hebben ongetwijfeld  invloed gehad op zijn studie keuze.

Rolf heeft gekozen voor een commerciële functie en treedt daarmee in de voetsporen van zijn vader. Zo zie je maar dat de vader van twee totaal verschillende zonen van invloed is geweest op hun totaal verschillende studiekeuzen.

Tim ging in Kampen theologie studeren. Aanvullend heeft hij nog een jaar in Berlijn gestudeerd. Duitsland is op het terrein van theologie en filosofie een vooraanstaand land in Europa. Tim heeft zijn kennis over belangrijke theologen en filosofen dan ook in dat land op een prettige, efficiënte wijze kunnen verrijken.

Amstelveen
Na zijn studie werd Tim in 2001 beroepen als dominee van een gemeente in Amstelveen. Zoals Tim beschrijft ‘op een traditionele manier en met behulp van de gebruikelijke liturgie’. Alles was redelijk voorspelbaar. Echter na 2,5 jaar bleek dat het aantal leden van de kerk sterk afnam.

Factoren die hierop van invloed waren hadden te maken met de vergrijzing en de grote beweeglijkheid in een grote stad als Amsterdam. Op enig moment kwam het aantal leden onder een zeer kritische grens terecht waardoor het voortbestaan van de gemeente sterk in gevaar kwam.

Heilige verontwaardiging
Tim kon deze ontwikkeling maar moeilijk accepteren. Van zijn vader had hij geleerd verantwoordelijkheid te nemen voor de kerk. En dit bewustzijn leidde op enig moment tot het niet willen en kunnen accepteren dat een gemeente zo maar zou verdwijnen.

Op een dag werd Tim zo kwaad en kwam een sterk gevoel van, zoals hij dat noemde ‘heilige verontwaardiging’ over hem. En dit gaf Tim het besef dat kennelijk met de bestaande begrippen en instituties het niet zal lukken deze gemeente te redden. Het was nodig om de problematiek vanuit een heel andere optiek te benaderen. Daarbij past een ander kader en andere begrippen.

Aanvalsplan en business case
Van zijn vader en broer had Tim de wereld van de handel en het bedrijfsleven leren kennen. In die wereld is het heel gewoon dat een bedrijf failliet gaat. En een van de manieren om dat te voorkomen is een herstart van dat bedrijf. En waarom zou deze aanpak niet kunnen worden toegepast op een kerkgemeenschap? En zo geschiedde. Tim ontwikkelde een aanvalsplan  en schreef een business case.

Vervolgens riep hij zijn gemeente bij elkaar en legde zijn aanpak met veel overtuigingskracht aan de leden voor. Het kwam erop neer dat de kerk zou worden gesloten en vier weken later een nieuwe kerk zou worden opgericht met als doelgroep de Amstelveners van nu.  Op dit moment is Tim deeltijddominee bij twee gemeenten, de een met 150 en de ander met ruim  200 leden. Ook die andere gemeente had een ‘doorstart’  achter de rug. Dit geeft aan dat het een succesvolle onderneming is geweest.

Deze ontwikkeling heeft ook geleid tot verrijking van onze taal. Tim noemt dit proces een vorm van ‘kerkplanting’. En dit begrip past dan weer beter bij de wereld van de kerk dan bij de wereld van het bedrijfsleven.

Zingeving
Naast de verbreding van de doelgroep legt Tim in deze nieuwe opzet ook meer de nadruk op het creëren van een gemeenschap waarbinnen zingevingsvragen kunnen worden gesteld. Op deze manier wil Tim ook de bredere doelgroep aan zich binden.

Het gaat er niet meer alleen om te prediken vanuit Gods Woord, maar ook om het leggen van de verbinding met de belevingswereld van de leden van de  kerkgemeenschap. Op die manier kunnen wezenlijke vraagstukken over het bestaan, zingeving en normen en waarden aan de orde komen.

Het gaat Tim hierbij om het ontwikkelen van een vorm van geestelijke verantwoordelijkheid en geestelijke onafhankelijkheid.

Tevens probeert Tim aansluiting te vinden bij de toenemende aandacht voor spiritualiteit in de maatschappij. Woorden als ziel en zielsverwantschap passen dan ook bij de door Tim ingezette koers.

Past dit in een trend? Dat is een moeilijke vraag. Er is een vergelijking te trekken met de zogenaamde sangha’s uit het boeddhisme. Binnen het boeddhisme is het een belangrijke taak van de mens om in zijn eigen omgeving gemeenschappen te creëren om met behulp van meditatie te oefenen in het geven en ontvangen van liefde en mededogen. Hierover wellicht een andere keer meer.

Verder zien wij binnen onze maatschappij eveneens een bewustwording ontstaan dat nieuwe vormen nodig zijn om de aansluiting met de medemens te vernieuwen. Echter op een aantal plaatsen lijkt het op dit moment nog niet te lukken. Een voorbeeld daarvan is de wereld van de vakbond. En waarom lukt deze verandering niet?

Ondernemend en authentiek
Tim heeft dan ook een antwoord op deze vraag. Wil dit proces van bewustwording leiden tot een echte verandering dan moet aan een aantal voorwaarden worden voldaan.

Twee belangrijke voorwaarden zijn in ieder geval: het hebben van een ondernemersgeest en de andere voorwaarde, en misschien wel de belangrijkste, is authenticiteit.

Een kwetsbare opstelling en oprechte belangstelling voor de ander. De verbinding met andere mensen kan alleen maar gelegd worden als je je eigen dogma’s ook ter discussie durft te stellen en je eigen ziel blootlegt.

Deze twee voorwaarden zijn vooralsnog niet van toepassing op de vakbeweging. De machtspelletjes van de bestaande bestuurders staat hen in de weg om open te staan voor de echte belangen van hun bestaande en potentiële leden.  Wanneer we deze analyse loslaten op de Nederlandse politiek dan komen we wellicht tot eensluidende conclusies.

Voor mij was het een wijze les die ik meteen kon vertalen naar een aantal actuele maatschappelijke ontwikkelingen in Nederland. Wellicht is het initiatief van Tim het begin van een olievlekwerking die zeker zal kunnen voorzien in de mijn inziens toenemende behoefte aan zingeving binnen onze maatschappij.

Dirk Vreugdenhil,
Voorzitter familiestichting