Cas en Hugh Middlemis-Vreugdenhil vakantiegangers uit Australië

cas_en_hugh_vreugdenhil_003
Staand: Leni (secretaris), Jochem en voorzitter Gerrit. Zittend: Cas, Riet en Margriet

Op de zonnige woensdag van 14 augustus 2013 kregen we als bestuur bezoek van Cas en Hugh Middlemis-Vreugdenhil (D X n.3) uit Australië.

 Zij kwamen met de trein aan in Maassluis alwaar ze door ons werden opgehaald voor een bezoek aan het Westland. Cas en Hugh maakten deze zomer een Grand Tour van vier maanden door Europa en daarbij was ook een dag in het Westland gepland.

Cas is een geboren Australische, maar is erg geïnteresseerd in haar familiegeschiedenis en voelt zich nog steeds verbonden met haar Nederlandse wortels, o.a. die van de Vreugdenhillen. Haar grootvader, Arie Vreugdenhil (D IX h), is geboren in Naaldwijk. Tijdens de Vreugdenhillen bijeenkomst in ‘s‑Gravenzande in oktober 1985 werd het eerste officiële stamboomboek van de stichting uitgereikt aan deze Arie Vreugdenhil.

Omdat Cas en Hugh geen woord Nederlands spreken en omdat ons Engels gebrekkig is, besloten wij om met vereende krachten dit probleem op te lossen: voorzitter Gerrit met echtgenote Margriet en Leni (secretaris) stelden zich beschikbaar als ontvangstcomité. Op verzoek van Cas hadden wij een aantal plaatsen en personen voorgesteld, waaruit zij konden kiezen.

Oude Westlandse landkaarten
Allereerst bezochten wij Jochem en Riet Vreugdenhil (C XI ae), in Vreugdeschakel nr. 77 hebt u kunnen lezen over Jochem en zijn verzameling. Zijn uitgebreide collectie landkaarten van het Westland werd door Cas met grote interesse bestudeerd om zo te ontdekken, waar haar voorouders gewoond en geleefd hebben.

cas_en_hugh_vreugdenhil_001Na de  vriendelijke, uitgebreide ontvangst met koffie en koek werd de tour voortgezet naar het centrum van  ’s‑Gravenzande om aldaar de Dorpskerk te bezoeken. Zij konden zich hier een voorstelling maken van hoe haar familie daar in het verleden zondags de kerk bezocht.

Lunch
Inmiddels werd het tijd voor de lunch en daar werd Expo Unicum in Hoek van Holland voor uitgekozen. Je hebt daar een mooi uitzicht op de schepen die in de Nieuwe Waterweg voorbij varen. Maar Cas en Hugh hadden daar weinig oog voor, er viel namelijk veel te vertellen en te vragen over hun leven en over zaken uit het Westland.

cas_en_hugh_vreugdenhil_002Tuinbouwbedrijven
Na de lunch is er eerst nog het tomatenbedrijf van Jan Verkade bezocht, geen familie, maar buren van Gerrit Vreugdenhil. Dus dat pakten we even mee en zij vonden dat ook erg interessant. Als laatste bezochten wij het tuinbouwbedrijf van de fa. L.G. Vreugdenhil (C XI ad) aan de Monsterseweg in ’s‑Gravenzande. Leen vertelde over de geschiedenis van het bedrijf, hij teelt en verhandelt Amaryllis, maar ook diverse potplanten en dit alles op grote schaal.

Zijn bedrijf bestaat inmiddels 75 jaar. Zijn vader, Jochem Vreugdenhil is het bedrijf gestart en Leen heeft het voortgezet en werkt nu samen in de firma met zijn zoons Jochem en Wouter. Niet alleen aan de Monsterseweg heeft de firma een bedrijf, maar ook in Brazilië, en uit Zuid Afrika en Zambia haalt hij zijn plantmateriaal. Een heel modern bedrijf met vele medewerkers.

Tot slot wilde Cas nog graag even in Naaldwijk kijken op het stukje grond waar in het verleden ook Vreugdenhillen woonden en werkten. Nu is daar allemaal woningbouw, maar we vonden toch nog een leuk plekje met veel groen en water met een bruggetje in de Hazelaar en Linde.  Enthousiast werden ook hier nog enkele foto’s gemaakt.

In Maassluis West hebben we ze weer bij het NS-station gebracht, vandaar reisden ze naar Amsterdam waar ze hun hotel hadden. Naar hun reacties te oordelen hebben Cas en Hugh deze dag  zeer interessant gevonden. Ook voor ons was het als bestuur erg leuk om zulke enthousiaste, verre familieleden op bezoek te hebben.

Margriet Vreugdenhil (C XI ac)

V.V. Irene’58 feliciteert voetbalster Jennifer Vreugdenhil met Europees kampioenschap

jennifer_vreugdenhil_009
Jennifer Vreugdenhil (D XI al.1)

Trots feliciteren we Jennifer Vreugenhil en haar team met het behalen van het Europese kampioenschap vrouwen onder 19. Jennifer startte als 5-jarig meisje bij onze vereniging vv Irene’58. Ze begon als verdedigster maar met trainingen ging ze ook wel eens keepen. Haar vader, toen leider, moest haar een keer uit nood laten keepen met een wedstrijd. Dit vond ze erg leuk. En wat nu blijkt was dit geen verkeerde keuze. Toen ze 12 jaar was, kwam bij irene’58 een scout van de KNVB kijken of er talenten waren . Dit doet de KNVB elk jaar. Jennifer viel nog niet meteen op, tot ze erachter kwamen dat het een meisje was. Daarna ging het erg snel. Ze werd uitgenodigd door de KNVB waar ze tot nu toe alles doorlopen heeft. Op haar 14de ging ze naar het meisjesteam bij sportclub ’t Zand. Dit op advies van de KNVB, omdat ze genoeg talent had om ook hoger op te komen. Nu is ze eerste keepster in het damesteam van ADO Den Haag.

Haar droom is uitgekomen van klein oranje op Den Hout naar het grote oranje.

Jennifer veel succes met je verdere voetbalcarrière!
Bestuur Voetbalvereniging Irene’58

Jennifer Vreugdenhil “een vrouw waar je niet om heen kan! “

jennifer_vreugdenhil_010
Jennifer Vreugdenhil (D XI al.1)

Nog maar net 18 jaar en al een vrouw waar je niet om heen kan!

Jennifer Vreugdenhil (D XI al.1) verdedigt namelijk met verve en met succes het doel bij Vrouwen ADO Den Haag.

En wie is dan wel deze Jennifer?
Geboren in Oosterhout en na basisschool en VMBO-tl volgt zij nu in Delft de MBO-opleiding Sport en Bewegen. Deze studie duurt vier jaar. Als je dit diploma hebt, kun je doorstromen naar de HALO en studeren voor sportlesgever. Maar dat is niet wat Jennifer wil, zij is er  nog niet helemaal uit, maar bij voorbeeld de politie ziet zij wel zitten!

Jennifer is al vroeg begonnen met voetbal, ze was pas vijf jaar toen ze startte bij Irene ’58 in Den Hout. Op haar zestiende begon ze bij ADO Den Haag, dat was in 2011 en ze is daar nu in haar tweede seizoen. Zij speelt in Dames 1 (als keepster dus) en zij wonnen vorig jaar zoals ze zelf zegt: “… de ‘dubbel’: het kampioenschap en de beker.”  Tevens noemt zij als hoogtepunt het behalen van de Women’s Champions League, waarin zij speelden tegen het  Russische FC Rossyanka. Wij vroegen aan Jennifer of het aan onze interesse ligt dat we zo weinig horen over het vrouwenvoetbal of dat er echt zo weinig aandacht aan wordt besteed.

Jennifer: “In vergelijking tot het mannenvoetbal is er veel te weinig aandacht voor. Wel is het de snelst groeiende sport in Nederland. Ook weten niet veel mensen dat er een Eredivisie Vrouwen bestaat en wat wij allemaal doen. Dat vind ik zelf wel erg jammer.

Momenteel zijn er acht Nederlandse clubs die vrouwenvoetbal hebben, namelijk: FC Utrecht, FC Twente, SC Heerenveen , PSV/FC Eindhoven, Ajax, SC telstar, PEC–Zwolle en ADO Den Haag. Omdat er in Nederland zo weinig teams zijn, is dit seizoen de BeNeLeague gestart, dit is een competitie van Nederlandse en Belgische teams samen”.

Heb je nog andere hobby’s?
“Ik heb niet veel tijd voor andere dingen. Mijn week bestaat eigenlijk uit school en voetballen, ik train vijf keer per week en heb elke week een wedstrijd. En natuurlijk moet ik iedere dag naar school. Dus als ik dan een dagje niks te doen heb pak ik liever mijn rust. Wel vind ik het heerlijk om lekker bij mijn familie te zijn.”

Wij begrijpen dat de week van Jennifer op deze manier meer dan vol is! De redactie van de Vreugdeschakel is dan ook blij dat zij toch wat tijd vrij gemaakt heeft om onze vragen te beantwoorden.

Succes, Jennifer, met al je activiteiten en lezen we weer eens iets over ADO Vrouwen dan zijn we extra geïnteresseerd omdat er wellicht een Vreugdenhil succesvol het doel verdedigt!

Adrianus en Maria Vreugdenhil-Post 60 jaar getrouwd

adrianus_vreugdenhil_001
Adrianus en Maria Vreugdenhil-Post (D XI a)

Op 21 Mei 2012 was het echtpaar Adrianus en Maria Vreugdenhil-Post (D XI a) maar liefst 60 jaar getrouwd.

Burgemeester Van der Tak heeft het echtpaar op donderdag 24 mei een bezoek gebracht om namens de gemeente de felicitaties te brengen .

Het bestuur van de familiestichting Vreugdenhil feliciteert Adrianus en Maria van harte met dit jubileum en wenst ze nog veel goede jaren samen!

Peter Vreugdenhil “verwezenling van een droom”

peter_vreugdenhil_002

VERWEZENLIJKING VAN EEN DROOM!
Middelburger Peter Vreugdenhil (D XI e.2) heeft samen met  Remko Bakelaar uit De Lier  januari 2012 een jarenlange droom verwezenlijkt: de beklimming van een écht hoge berg.

Zij beklommen nl. de Aconcagua, deze berg ligt in de Andes en is de hoogste berg (bijna 7.000 m.) van het zuidelijk en westelijk halfrond ofwel de hoogste berg ter wereld buiten de Himalaya. Peter is psychiatrisch verpleegkundige en woont samen met echtgenote Regien en hun twee kinderen Sam en Daan (4 en 1 jaar) in Middelburg.

Op 2 januari vertrokken ze vanaf Schiphol via Madrid naar Santiago de Chile waarna ze op 3 januari aankwamen op de luchthaven van  Santiago. De volgende dag ging de reis verder:  een acht uur durende rit met de bus door het Andesgebergte naar Mendoza. Na allerlei formaliteiten begint dan op 7 januari het ‘echte werk’.

DE BEKLIMMING VAN DE ACONCAGUA
De beklimming van de Aconcagua langs de ‘normale route’ is technisch eenvoudig. De berg heeft een aantal gletsjers, waarvan de belangrijkste de noordoostelijke of Poolse gletsjer en de oostelijke of Engelse gletsjer zijn.

Peter en Remko hebben de berg beklommen via de technisch interessantere en veel rustigere False Polish Glacier: een bijzonder zware route. De ijle lucht, kans op barre weersomstandigheden (staalharde wind, ijskoude temperaturen en sneeuw) en het feit dat de klimmers zelf de hoger gelegen kampen moeten inrichten, maken de beklimming tot een extreme uitdaging.

Vento Blanco
De ijzige en aanhoudende wind op de berg zijn berucht en wordt de Vento Blanco (witte wind) genoemd. Deze kan in elk seizoen toeslaan. Er ontstaat dan een zeer zware storm met sneeuw en onmogelijk lage temperaturen. Gelukkig kun je de witte wind zien aankomen: als er een lensvormige wolk op de top van Aconcagua verschijnt is het tijd om meteen af te dalen en op beter weer te wachten. Dit is ook een uitdaging en  kan soms dagen duren.

Hoogte
Op de top van de Aconcagua (6.962 m) is er een lager zuurstofgehalte in de lucht (35-40% van zeeniveau). Dit geeft een groot risico op hoogteziekte waardoor een goede acclimatisatie noodzakelijk is. Hoogteziekte kan variëren van hoofdpijn en loom zijn tot long- of hersenoedeem wat zeer ernstig is (bij slecht handelen dodelijk). Om dit zoveel mogelijk te voorkomen wordt de berg dan ook in expeditiestijl beklommen. Er worden diverse hogere kampen aangelegd waarna de nacht weer lager wordt doorgebracht. Na een paar dagen met tochten op hoogte kan er weer een hoger kamp worden opgezet en kan de nacht weer hoger worden doorgebracht. Zo wordt langzaam de hoogte overwonnen en geacclimatiseerd.

Hoe het Peter en Remko is vergaan kunt u van dag tot dag volgen op de site http://www.aconcagua2012.nl Hier is ook te lezen dat Peter en Remko aan deze krachttoer iets extra’s koppelden. Zij schrijven: “Na ons besluit om het ook echt te gaan doen, is het idee ontstaan om met onze droom zoveel mogelijk geld op te halen om zieke kinderen te helpen die ook nog vol dromen zitten. Daarom schenken wij al het geld dat binnenkomt aan Make-A-Wish Nederland (Stichting Doe Een Wens)” .

Totaal hebben zij ruim 24.000 euro opgehaald.

Het bestuur heeft bewondering voor deze de prestatie en feliciteert Peter en Remko met het behaalde resultaat.

Het nageslacht van Jacob Vreugdenhil uit Australië

jacob_vreugdenhil_nageslacht_australie_001
Roger Mark Vreugdenhil (D X n.2), Carolyn Wendy Middlemis-Vreugdenhil, Margaret, Paul Andrew Vreugdenhil (D X n.4) en Dr. Julienne Joy Crawford-Vreugdenhil (D X n.1).

Ook is de naam Vreugdenhil in Australië terechtgekomen. Carolyn Wendy Middlemis-Vreugdenhil (D X n.3) stuurde de familiestichting zo’n anderhalf jaar geleden een foto van haar moeder met de kinderen en een hele oude foto (rechts) van haar overgrootvader Jacob Vreugdenhil (D VIII e).

jacob_vreugdenhil_australie_001
Jacob Vreugdenhil

De foto van Jacob is genomen door zijn zoon Arie (D XI h) rond 1918. Jacob is hier  aan het werk in een authentieke Westlandse druivenkas. Ziet u gelijkenis in het uiterlijk van Jacob en zijn nakomelingen? Van links naar rechts ziet u Roger Mark Vreugdenhil (D X n.2), Carolyn Wendy Middlemis-Vreugdenhil, Margaret, Paul Andrew Vreugdenhil (D X n.4) en Dr. Julienne Joy Crawford-Vreugdenhil (D X n.1). De foto is gemaakt in juni 2005.

 

Maria Margaretha Bergwerff-Vreugdenhil “Vijf generaties”

maria_margaretha_bergwerff-vreugdenhil_001
V.l.n.r.: Francina van Bemmel-Bergwerff, Maria Bergwerff-Vreugdenhil, Helena Peetoom-Appels, Nieneke Kuiper-Boogaard en op schoot Keesje Kuiper.

Onze moeder, mevrouw Maria Margaretha Bergwerff-Vreugdenhil (D XI C.4) werd op 24 augustus 2004 95 jaar. U zult wel zeggen, dat gebeurt wel meer. Maar voor ons heel bijzonder, want op 13 augustus is een achterachter-kleinkind geboren, dus vijf vrouwelijke geslachten. Wij hebben van her en der een dag uitgetrokken om dit vast te leggen. Wat zijn we trots met vijf generaties op een rijtje. Misschien de moeite waard om in de Vreugdeschakel te zetten. Dat zou moeder en wij allemaal heel erg leuk vinden.

Mevrouw F. van Bemmel-Bergwerff uit Meerkerk.

Het Vreugdenhilgedicht van Louisa M (Loekie) Vreugdenhil

In Vreugdeschakel nr. 43 van juni 1999 stelden wij u mevrouw Louisa M (Loekie) Vreugdenhil (D IX k,l) uit Duiven voor. In de afgelopen maanden ontvingen wij van deze inmiddels 90-jarige naamgenote een treffende poëtische bijdrage met een boodschap, die wij- met dank aan de maakster- graag hierbij doorgeven.


De Vreugdenhillen begonnen met twee mensen
die voldeden aan de toen gestelde wensen:
`veel kindertjes’ was het motto
en -net als wel eens bij de lotto-
weinig werd een heleboel.
Die hadden allemaal hetzelfde doel:
de expansiepolitiek der lage landen
had met de Vreugdenhillen goede banden:
op alle plaatsen op deez’ aarde
bewijzen zij hun waarde.
Want een wordt straks tweeduizend koppen.
Hun expansie drift is niet te stoppen.
Van Australië tot Portugal,
van India tot Senegal,
van Curaçao tot de Antillen,
het zit vol met Vreugdenhillen.
Maar denk daarover niet te licht
want dit verstoort ’t ecologisch evenwicht.
Laat ook plaats voor vogels, planten, dieren
die nog het krimpend oerwoud sieren.
Zij hebben 66k recht om te leven
En die ruimte moeten wij hun geven.
Dus Vreugdenhillen, en iedereen!
laat gezond verstand u drijven,
Laat deze wereld leefbaar blijven !

Vreugdenhillen Reünie 2000

HISTORISCHE GROND EN BEDRIJVEN VAN NAAMGENOTEN
Rond de klok van twaalf uur vertrok ik van de De Brug voor de autorit.Het was prachtig weer bij heldere hemel en de temperatuur was uitstekend voor een buitenactiviteit. Ik kon mij overigens maar moeilijk losrukken uit De Brug. Diverse familieleden stellen je allerlei vragen en ik had ook nog een echtpaar in rolstoelen naar de winkel moeten helpen alvorens het aan de goede zorgen van anderen over te kunnen laten. Met de routebeschrijving in de hand arriveerde ik bij de eerste stop,waarover ik in de routebeschrijving het volgende las:

De kas van de gebroeders Frans en Jelle Vreugdenhil (Tak D)

Gebr. Frans en Jelle Vreugdenhil

Op Poelkade nr.28 aan de rechterkant is het bedrijf van Gebr. Frans en Jelle Vreugdenhil (tak D). Zij telen alstroemeria`s. U wordt uitgenodigd te kijken hoe de teelt in z`n werk gaat en het oogsten is ook in volle gang. Dit bedrijf bestaat ruim 70 jaar en de vierde generatie is al werkzaam in het bedrijf. De weg ernaar toe was erg rustiek:je rijdt door een typisch Westlands landschap,zonder vergezichten omdat de kassen je die belemmeren. Met pen en papier in de hand heb ik Frans enkele vragen gesteld. De alstroemeria`s worden al twintig jaar door de familie gekweekt. Uiteraard kwam de problematiek van de bestrijdingsmiddelen aan de orde. De hoeveelheden en soorten middelen moeten aan banden worden gelegd, maar de politiek beslist over die zaken waarbij de consequenties voor de bedrijfsvoering onvoldoende worden meegewogen. De telling gaat niet per bloem maar per tak. Per week worden ca. 5.000 takken geoogst. De opbrengst varieert wel per m2. Om het hele jaar rond te kunnen oogsten wordt er gebruik gemaakt van grondkoeling. Dit systeem houdt de temperatuur rond de 15 graden.

Bakkerij Jan Vreugdenhil (Tak J) is een pure bakkersfamilie,want Jan werd opgevolgd door zijn zoon Cor.

Het Vreugdenhilse laantje en Bakkerij Jan Vreugdenhil
Na voldoende nieuwsgierig te zijn geweest, reed ik verder richting het volgende adres. Ik moest wel een keer naar de juiste richting vragen,maar kwam er gelukkig. Het Vreugdenhilse laantje! Met gemengde gevoelens keek ik naar de plek. Het gaf een bijzonder gevoel nu eindelijk eens op de plek van dat beroemde laantje te staan. Maar aan de andere kant vond ik er niets meer van terug. Je moest je er min of meer een voorstelling van proberen te maken. Ik heb er niet zo lang staan mijmeren.

Na een kwartier kwam ik aan bij bakkerij Vreugdenhil,waarover de routebeschrijving zegt: Bakkerij Vreugdenhil viert deze week haar 75-jarig bestaan. Deze familie Vreugdenhil (tak J) is een pure bakkersfamilie, want Jan werd opgevolgd door zijn zoon Cor, die meer dan 30 jaar aan het roer van het ambachtelijk bedrijf stond. Inmiddels runt Jan, de zoon van Cor, al vele jaren het bedrijf. De feestelijke aanbieding vandaag ter gelegenheid van het jubileum is:diverse vlaaien van f 14.75 voor f 11.95. Kunt u zich voorstellen:een bakkerij vol mensen die corsages dragen, gezellig met elkaar keuvelend en zich stortend op de aanbieding. Leuk om dat mee te maken! Het was heel bijzonder en ook interessant om de moderne bakkerij te zien. Alleen de lucht die er hangt is al heerlijk!

fa.J.S. Vreugdenhil & Zn (Tak C) zij telen paprika’s.

fa. Joop Vreugdenhil & Zn
Over het bedrijf waar ik vervolgens naar toe reed, las ik in de routebeschrijving dit: Aan de linkerkant van de Oranjepolderweg op nr.5 bevindt zich het bedrijf van de fa.J.S. Vreugdenhil & Zn (tak C). U bent hier van harte welkom om een kijkje te nemen in de paprikateelt. Joop Vreugdenhil is hier in 1965 met dit bedrijf begonnen en werkt hier nu met zijn zoon. U kunt hier o.a. kennis nemen van de biologische bestrijding. Ik ben zelf dus dol op paprika`s en daarom was de kas voor mij een lustoord. Ook daar ging ik met pen en papier aan de slag. Ik dacht dat ik al veel wist van paprika`s, maar toch leer je weer bij. Rode en groene paprika`s komen van dezelfde plant. De groene is de onrijpe en de rode is rijpe vrucht. Verder is ons verteld dat de productieperiode loopt van januari tot eind november en dat slechts 8 % van de productie is bestemd voor de binnenlandse markt. Dat betekent in de winterperiode een reisje naar de zon!

De boerderij Pothoven van Cor Vreugdenhil (Tak C) heeft een verzameling oude werktuigen en koetsen. Let ook eens op ons familiewapen op de koets.

De boerderij Pothoven
De laatste stop waar ik naar toe rij is de boerderij Pothoven van Cor Vreugdenhil. Ook daarover worden in de routebeschrijving bijzonderheden verstrekt en wel de volgende: U bevindt zich nu op het bedrijf van Cor Vreugdenhil (tak C). Hij heeft een verzameling oude werktuigen en koetsen. Ook heeft Cor een aantal mooie Belzen en andere paarden die regelmatig voor de koetsen lopen U bent van harte welkom om deze historische plaats te bekijken. Van de boerderij Pothoven kan nog gezegd worden dat begin vorige eeuw Jochem Vreugdenhil (C IX m) hier woonde met zijn vrouw Cornelia Arina Boon en hun drie kinderen, Jochem, Abraham en Nel.
Voor oude `s-Gravenzanders was Jochem van Pothoven een begrip. De middelste zoon, Abraham, is op deze boerderij blijven wonen. Cor is de derde zoon van Abraham. Na de bloemen, het brood en de groente zijn nu de beesten aan de beurt. De uitstalling van oude werktuigen was erg interessant. Ik heb nu kantploegen, diepploegen, mestkruiwagens en klomplaarzen gezien. Het is wel aardig om het nut van die klomplaarzen uit te leggen. Het was het schoeisel van de rietsnijders. De klomplaarzen hebben een lederen bovenkant en een houten zool. De rietstoppels zijn zo hard en scherp dat ze door de lederen zool zouden doordringen met alle gevolgen van dien. Om dit te voorkomen is indertijd de klomplaars ontwikkeld.

Cor Vreugdenhil (Tak C) heeft een aantal mooie Belzen.

Boerderij van Cor Vreugdenhil
Buiten stonden twee prachtige paarden. Toen ik vroeg of het Friese paarden waren, werd er met enige humor gereageerd. Ik had kennelijk moeten weten dat de Friezen dit als een belediging zouden opvatten, omdat zij hun paarden verre weg superieur vinden. Het waren Nederlandse trekpaarden, zogenaamde Belzen, uit Zeeland. Ik vond ze mooier dan de Friese paarden. Nog één slotopmerking: de vroegere landerijen die bij deze boerderij behoorden, zijn verdwenen als gevolg van het oprukken van de kassenteelt.

En daarmee was het kringetje van deze zeer interessante autorit rond. Ik voeg nog graag toe, dat iedereen die je sprak na de autorit erg enthousiast erover was. En ook Joop en Jacqueline Vreugdenhil, die ons o.m. schreven, wij hebben ons paprikabedrijf graag opengesteld en vonden die belangstelling en al die vragen fantastisch. Wij hopen dat de mensen de uitleg begrepen hebben, zo wordt dit schrijven beëindigd, hoeveel zorg en aandacht eraan vooraf gaat voordat een paprika in de winkel ligt.

Theresia Vreugdenhil-Werdler onderscheiden

Theresia Vreugdenhil (D IX k)

De onderscheiding in woord en beeld.
Volgens het Algemeen Dagblad vindt Theresia zeventig jaar niet oud en blijft ze werken ‘omdat dat een mens gezond houdt’. Uit de berichtgeving in De Telegraaf citeren wij de volgende passage: ‘Over de soms gewaagde felle kleuren van koningin Beatrix’ creaties, zuurstokroze of knalgroen, lachte Theresia: Ja, dat klopt, dat is allemaal mijn schuld’. ‘Respect voor elkaar’ en ‘je vak verstaan’ waren volgens haar de basiselementen voor een langdurige succesvolle samenwerking: ‘Jezelf blijven vooral ook. Ik ben niet belangrijk, het draait allemaal om de klant. Ik zal net zo lang blijven peuteren tot iets goed is. En als ’t mooi is, als ’t goed is, ben ik tevreden’.

Koningin Beatrix is altijd nauw betrokken bij de ontwerpen die zij draagt. Die duidelijke inbreng vindt Theresia Vreugdenhil heel belangrijk. ‘Kleding moet bij je passen, zeker als zowel persoonlijkheid als functie in de ontwerpen tot uitdrukking moeten komen’. Uiteraard was Theresia Vreugdenhil bijzonder blij met de onderscheiding.

Theresia Vreugdenhil-Werdler (D IX k) is ter gelegenheid van haar 70ste verjaardag op 18 augustus 1999 te Amsterdam door koningin Beatrix onderscheiden met het Erekruis in de Huisorde van Oranje. Zoals bekend -in het oktobernummer 1996 van de Vreugdeschakel besteedden wij ruimschoots aandacht aan haar persoon en haar werk- is Theresia Vreugdenhil al meer dan 35 jaar de couturière van onze Koningin.