Maarten Vreugdenhil in memoriam

Maarten Vreugdenhil (K XI j).
Maarten Vreugdenhil (K XI j).

Maarten Vreugdenhil een bevlogen mensenmens.

Op zondag 5 juni jl. is op 80-jarige leeftijd overleden Maarten Vreugdenhil (K XI j). Maarten is de grondlegger geweest van onze familiestichting. Door de oprichting ervan in 1983 is Koos Verhulst in staat gesteld om de stamboom van de familie Vreugdenhil binnen korte tijd in kaart te brengen. Hierbij heeft Koos van een aantal personen hulp gehad. Naast ondergetekende heeft Maarten door alle telefoonboeken van Nederland na te pluizen vele Vreugdenhillen aangeschreven om burgerlijkestandgegevens in te zamelen. De zo verkregen adressen vormden iets later de eerste aanzet tot ons huidige bestand van circa 1.200 adressen. Maarten heeft ook eigenhandig de eerste acht exemplaren van ons lijfblad, de Vreugdeschakel, getikt. De naam Vreugdeschakel is voortgekomen uit het brein van zijn vrouw Jannie Cats. In maart 1988, vijf jaar na de oprichtingsvergadering, is Maarten uit het bestuur van de familiestichting Vreugdenhil gestapt.

Maarten is als enig kind (ook Koos Verhulst was enig kind) geboren op 7 januari 1931 te Maasland. Reeds op jonge leeftijd heeft hij de aanzet gegeven voor de oprichting van korfbalvereniging ODO te Maasland. Dit heeft hij voor andere plaatsen nog zo’n 15 maal herhaald.

Na onder andere 18 jaar lang directeur te zijn geweest van de Stichting Gezinsverzorging en Bejaardenhulp is hij op 60-jarige leeftijd met VUT gegaan. Om-streeks 1993 heeft hij de Stichting Steun Christelijke Sociale Arbeid Tsjechië (Nadeje) opgericht. Hier heeft hij 7 jaar zijn ziel en zaligheid ingestopt.

Zijn bevlogenheid is iets wat hem ken-schetst. Hij was altijd druk en hij bleef maar praten. Je had soms nauwelijks tijd en gelegenheid om wat terug te zeggen. Hij schreef graag. Soms deed hij dat met harde bewoordingen, maar altijd met goede bedoelingen. Eind februari belde hij mij nog op omdat hij niet wist waar en hoe hij dominee Tim Vreugdenhil het snelst kon bereiken. Van een computer moest hij niets hebben. Na een uurtje googlen en combineren kon ik hem de juiste gegevens aanleveren. Hij zou dominee Tim bellen en een artikel voor de Vreugdeschakel aanleveren. Dat is er denk ik niet meer van gekomen. Verheugd ben ik dat ik Maarten zo’n 30 jaar geleden voor het eerst gesproken en ontmoet heb. Om daarna in het spoor van zijn gedrevenheid voort te zetten hetgeen hij gestart is met de familiestichting Vreugdenhil.

De Lier, 11 juni 2011, Aat Vreugdenhil

Maarten Vreugdenhil “Kent u deze familieleden nog?”

maarten_vreugdenhil_002Op deze foto ziet u de familie van Maarten Vreugdenhil en Adriana van Dorp (K IX a) samen met al hun kinderen en kleinkinderen. De foto is gemaakt ter gelegenheid van hun 50-jarig huwelijksfeest op 11 mei 1944. De redactie heeft deze foto opgedoken in het familiealbum van een van de kleinkinderen, Jacobus (Koos) Rensen (nr. 59 op de foto), zoon van Neeltje Vreugdenhil en Cornelis Rensen. Koos Rensen is inmiddels overleden, maar zijn vrouw Marry Rensen-Versluis heeft de foto tijdelijk aan de familiestichting uitgeleend ter publicatie. Wij zouden het op prijs stellen als u met ons mee zoekt naar de juiste namen bij de personen op de foto en misschien kent u nog mooie familieverhalen over personen die op de foto staan. Een aantal personen zijn al bekend en staan met naam en nummer onder de foto vermeld. Van de nummers die niet genoemd zijn, zoeken we de namen. Kunt u ons daarbij helpen?

maarten_vreugdenhil_0036 Geert Hordijk-Vreugdenhil
15 Ad v.d. Berg
16 Piet Rensen
18 Marie Vreugdenhil-Boekestein
22 Lena Vreugdenhil
24 Nel van der Lugt-Rensen
26 Jaap Rensen
35 Arend van Buren
37 Jaap Vreugdenhil
39 Cees Vreugdenhil
42 Opa Vreugdenhil
43 Oma Vreugdenhil
47 Antje van den Berg
48 Saar van Hemert-Vreugdenhil
50 Teuntje van Buren-Vreugdenhil
52 Marie van Buren-Vreugdenhil
53 Maarten Vreugdenhil
57 Jan Rensen
58 Aad Rensen
59 Koos Rensen
60 Siem van Buren
62 Maarten van Buren
63 Sjaan Rensen

Maarten Vreugdenhil “The Vreugdenhils”

maarten_vreugdenhil_001Canada
Het is nu drie jaar geleden dat we met z’n drieën – Ria, joke en Marieke – vakantie vierden in het verre Canada. Joke was er twee maanden eerder naar toe gegaan om stage te lopen. Dat was voor ons een mooie gelegenheid om haar op te zoeken en erop uit te trekken. Eén dag zouden we in Amerika vertoeven. Joke was al eerder in de Verenigde Staten geweest en had er een schuur gezien waarop ‘The Vreugdenhils’ stond.

Onverwacht familiebezoek in Amerika
Toen Ria en ik in Canada arriveerden, stond het uiteraard op de planning om daar een keer langs te rijden. Een paar dagen later gingen we naar Amerika en gingen ook langs de plaats waar de schuur stond, aan de Hill View Road in Sumas, Washington. Natuurlijk maakten we er foto’s van de schuur, waarin een melkveebedrijf was gevestigd.

Verbazing.
We waren best nieuwsgierig naar onze familie in dit verre Amerika. We stonden net moed te verzamelen om een familiebezoekje af te leggen, toen een man in een auto het erf op kwam rijden. Toen hij zich had voorgesteld als Vreugdenhil – wel op zijn Amerikaans uitgesproken – vertelden we dat wij ook tot de familie Vreugdenhil behoorden. Zijn ogen werden groot van verbazing. Hij wilde dat we meegingen naar het briekhouse waar zijn ouders woonden. Daar aangekomen, bleek ook de verbazing van deze Vreugdenhillen groot. Heel toevallig was er net familie uit Maasland aangekomen, zodat de verrassing compleet was. Het grote, oranje Vreugdenhillenboek werd erbij gehaald en alles werd goed uitgeplozen. Onze familie in Amerika bleek van de K-tak te zijn, terwijl wij van de C-tak zijn. Ze vertelden ons, dat ze in 1951 naar de Verenigde Staten waren geëmigreerd. Hun kinderen wonen verspreid over Canada  en Amerika.
Ria, Joke en Marieke zijn dochters van Gerrit Vreugdenhil (C Xl ac) uit ‘s-Gravenzande. Ze spelen volleybal en zijn alle drie lid van GVC(‘s-Gravenzande). De familie die de drie zusjes in de V.S. ontmoetten is Maarten Vreugdenhil (K Xlf) met zijn gezin uit Sumas, Washington. Al met al was het een leuke ontmoeting, een ontmoeting die we de lezers van de Vreugdeschakel niet wilden onthouden.

Maarten Vreugdenhil geesteskind ODO werd vijftig

maarten_vreugdenhil_004
Maarten Vreugdenhil (K Xl j)

ODO – Ontspanning door Oefening
Maarten Vreugdenhil (K Xl j) te Dieren was weer in het nieuws. Dit keer niet vanwege zijn verdiensten voor de Stichting Steun Tsjechië, maar omdat vijftig jaar geleden de christelijke korfbalclub ODO – Ontspanning door Oefening – in Maasland werd opgericht. De initiatiefnemer – de toen net 19-jarige oude Maarten Vreugdenhil – blijkt anno 2000 in ODO – kringen en in Maasland niet te zijn vergeten. Duidelijk blijkt dat uit bijna twee pagina’s tekst in een nummer van het huis – aan – huisblad De Schakel, van enkele maanden geleden, met een foto van de nu 69-jarige ODO-oprichter, die nog steeds een trouwe fan is.

korfbal
Eind 1949 was er in Maasland voor meisjes op sportgebied helemaal niets, zo blijkt uit deze publicatie. Er waren enkele jeugdclubs actief. Maarten zegt daarover: ‘In het totaal van de geestelijke en lichamelijke vorming ontbrak een element: het lichamelijke, de sport. Zo is de gedachte geboren om korfbal te gaan spelen, een spel voor zowel jongens als meisjes’.

De oprichtingsvergadering
De oprichtingsvergadering vond plaats op 4 februari 1950. Maarten: ‘Er waren maar net genoeg leden om een twaalftal te formeren’. Over de betekenis van ODO zegt bij: ‘Vanaf het eerste jaar heeft ODO getracht er te zijn voor de Maaslandse bevolking. Daarbij werd breder gekeken dan de eigen korfbalbelangen vereisten. Zo bood ODO in Maasland en verre omstreken de jaarlijkse toneelavonden, nu al 45 jaar achtereen. Er werden kerstbomen verkocht en oud papier opgehaald. De Maaslanders mochten van ODO best de pupillen, aspiranten etc. naar hun uitwedstrijden rijden. Die talrijke hand- en spandiensten, over en weer, hebben ODO en Maasland hecht aan elkaar verbonden’.

de Overgangsklasse
De krant staat bol van informatie over het jubilerende ODO. Maarten Vreugdenhil is trots op de ontwikkeling van zijn geesteskind, één van een flink aantal overigens, waaronder ook onze familiestichting, zoals bekend is. Dankbaar ook omdat hij het ODO-jubileum na vijftig jaar nog mocht meemaken. En wat hem kennelijk ook veel deugd doet is dat twaalf leden van het eerste uur – de vereniging telt er inmiddels meer dan 250 – zijn opgevolgd door een eerste team, dat al enige jaren in de Overgangsklasse speelt, de op één na hoogste landelijke klasse voor korfbal in ons land.

De oprichting van onze Familie-Stichting

Geschiedenis
Zo’n kleine 10 jaar geleden viel het mij op, hoe gezellig het kon zijn na afloop van een begrafenis of crematie van een familielid. Je ontmoette er o.a. neven en nichten die je in geen jaren had gezien of gesproken. Een soort familiereünie in het klein dus. Met enkele van mijn ruim 50 nichten en neven (de “aangetrouwde” niet meegeteld) praatte ik hierover wel eens. Toen rees de gedachte eens een heuse reünie te organiseren, zonder dat er een droeve gebeurtenis was. Zo gezegd, zo gedaan!

 Eerste familiereünie
(Nou ja….”zo gedaan” was het natuurlijk qua voorbereidingen niet, gelet op de grote aantallen). Op zaterdag 30 augustus 1975 hadden wij in “t Trefpunt” te Maasland onze eerste familiereünie. Er waren meer dan 1OO aanwezigen: al die bovengenoemde neven en nichten – met partner – én onze ooms en tantes. Op 23 augustus 1980 hadden we, op dezelfde plaats, onze 2e reünie en intussen zien we uit naar de 3e, die we gepland hebben in augustus 1985.

Stukje stamboom
Dank zij de vriendelijke en spontane medewerking van (dominee) Dirk Vreugdenhil te Velp – ik had hem kort tevoren leren kennen, we bleken ergens in de 10e graad familie – kon ik op de eerste reünie een stukje “, stamboom” van de Vreugdenhillen laten zien. Anderen kwamen toen en in 1980 weet met oude familiefoto’s, krantenknipsels enz. Boeiend vond ik de bijdrage van Jan Vreugdenhil uit Vlaardingen (zijn beide ouders heetten Vreugdenhil !), die een beschrijving had over het ontstaan/de betekenis van de Familienaam. Van Koos Verhulst heb ik inmiddels begrepen dat dit één van de vele (fraaie of ontroerende) verhalen is, maar dat wisten we in 1975 dus nog niet. Hetzelfde geldt voor de informatie die mijn Vlaardingse neef toen had over het (familie-) wapen en de (dito-)ring van de Vreugdenhillen.

Familiewapen
Omdat ik graag wilde weten in hoeverre het stukje stamboom, waarover ik inmiddels beschikte, juist was – en niet minder : het wapen en de ring ! – legde ik de in mijn bezit – gekomen gegevens schriftelijk voor aan het Centraal Bureau voor de Genealogie. Toen ik na zeer geruime tijd (men kampte daar met een verhuizing) de ,schriftelijke reactie kreeg was die, in mijn eigen worden samengevat : familie-ring en -wapen zijn onbekend en in ieder geval ook niet officieel erkend.

Koos Verhulst
Dat mijn correspondentie ordelijk werd opgeborgen bij het Centraal Bureau, ongetwijfeld in het dossier “Vreugdenhil”, kwam ik indirect aan de weet toen ene Koos Verhulst mij er over belde in het voorjaar 1982. Hij vertelde bezig te zijn met stamboomonderzoek en deed een dringend beroep op mij hem bij de gigantische ‘ hoeveelheid welk te helpen. Zeker een half jaar lukte het mij Koos aan het lijntje te houden (ik beschikte over te weinig vrije tijd), maar toen ben ik toch voor Koos’ aandrang bezweken en – incidenteel – mee gaan werken. Naar ik later vernam deed / doet Aat Vreugdenhil uit De Lier hetzelfde. Voor Koos een onmisbare steun.

Monnikenwerk
In mijn spaarzame contacten met Koos Verhulst (ik kende hem nog alleen maar via de telefoon en uit een enkel briefje) kwam ik steeds meer tot de gedachte : “Wat nu allemaal verzameld en – keurig – geordend wordt is zó waardevol, dat we dat voor de toekomst moeten behouden”. Tegelijkertijd realiseerde ik mij, dat Koos Verhulst bij zijn monnikenwerk moreel (en vanwege zijn zeer hoge kosten: ook Financieel) gesteund zou moeten worden. Voor het één zowel als het ander is in Nederland een stichting een passend middel. Na bij Koos enige aarzelingen te hebben overwonnen ging ik op zoek naar Vreugdenhillen, die mede oprichter en bestuurslid wilden zijn/worden.

Honderden Vreugdenhillen
Als geboren en getogen Westlander ken ik (buiten mijn grote familie) tientallen – misschien wel honderden – Vreugdenhillen, maar ja, ik woon sedert 10 jaar in Dieren en dat is wel ruim 150 kilometer! Ik zocht dus een praktische oplossing en hernieuwde mijn contact met mr. Jan Vreugdenhil te Velp (12 km. van Dieren). Jan zegde toe ir. Daan Vreugdenhil te Velp te benaderen en bemachtigde bovendien een voorbeeld van een notariële oprichtingsakte van een Familiestichting.

De oprichting
Op 11 maart 1983 bespraken we ten huize van Daan in Velp de mogelijkheid de familiestichting Vreugdenhil op te richten, ontwierpen aan de hand van het genoemde voorbeeld de statuten,verklaarden ons alle vier ( Jan,Daan,Koos en ik ) bereid zitting te nemen in het (voorlopig) bestuur en gaven Jan mandaat om bij de notaris Heuff in Arnhem onze oprichtingsakte te (doen) passeren. Op 15 april 1983 gebeurde dat.

De familiestichting Vreugdenhil was formeel een feit!

Maarten Vreugdenhil