Jan Vreugdenhil is makelaar & taxateur

Jan Vreugdenhil
Jan Vreugdenhil

Jan Vreugdenhil is Register Makelaar/Taxateur Onroerende Zaken Woningen en Woon-Winkelpanden en drijvende kracht achter Woonvreugde Makelaars. Geboren en getogen in Hoek van Holland, opgevoed met de Westlandse mentaliteit en opgegroeid met een ondernemers geest. Na vele ervaringen opgedaan te hebben in de regio, en een aantal jaren te hebben gewerkt als zelfstandig makelaar binnen een franchise formule is hij dit succes voort gaan zetten onder eigen naam en label als WOONVREUGDE MAKELAARS

jan_vreugdenhil_005

WOONVREUGDE MAKELAARS

HET BEGINT MET VERTROUWEN EN HET EINDIGT MET WOONVREUGDE!

 Lid van VBO makelaar:
De VBO (Vereniging Bemiddeling Onroerend Goed) is de snelst groeiende en meest actieve brancheorganisatie voor makelaars in onroerend goed. De ruim 900 aangesloten makelaars stellen de consument centraal en staan voor kwaliteit en betrouwbaarheid.

De VBO-makelaars zijn vakbekwaam en worden permanent getoetst om hun vakkennis bij te houden. Om de kwaliteit van de dienstverlening te waarborgen is de VBO-makelaar gehouden aan de gedragscode. Op het handelen wordt toegezien door een onafhankelijk tuchtcollege. Kortom bent u op zoek naar een makelaar die de beste diensten levert? De VBO Makelaar, díe weet waar u zich thuis voelt.

Makelaartskantoor Woonvreugde
Makelaarskantoor Woonvreugde

SCVM gecertificeerd makelaar:
Het DNV certificatieschema voor SCVM geregistreerde Makelaars/Taxateurs is geaccrediteerd! Accreditatie door de Raad voor Accreditatie is de hoogst mogelijke erkenning die een certificeringsregeling ten deel kan vallen. Voor opname in het register komen uitsluitend makelaars/taxateurs in aanmerking die zijn gecertificeerd op basis van het DNV-schema volgens de ISO 17024 norm. DNV-Gecertificeerde Register Makelaars/Taxateurs zijn verplicht deel te nemen aan een programma van Permanente Educatie, zodat u er zeker van kunt zijn dat hun kennis altijd up to date is.

Certificatie beoogt immers niet alleen de kwaliteit van het moment te waarborgen, maar ook de kwaliteit op de langere termijn! Door te kiezen voor een SCVM Makelaar kiest u dus voor alom geaccepteerde kwaliteit.

Jan en Rie Vreugdenhil uit Emmen 60 jaar getrouwd

Jan en Rie Vreugdenhil uit Emmen zijn zestig jaar getrouwd. Foto: Paul Abraham
Jan en Rie Vreugdenhil uit Emmen zijn zestig jaar getrouwd. Foto: Paul Abraham

Jan en Rie Vreugdenhil uit Emmen zijn vandaag zestig jaar getrouwd.

De vonk tussen Jan Vreugdenhil – hij is geboren op 30 juni 1926 in Vijfhuizen – en Rie van den Berg – zij aanschouwt het levenslicht op 30 september 1928 in Diemen onder de rook van Amsterdam – slaat een beetje over op de plezierboot Trio. Jan kwam wel eens bij Rie over de vloer, maar ‘het kwam er eigenlijk nooit van’. Het wordt pas serieus tijdens een bruiloft van een oom.
Jan en Rie hebben zes jaar verkering. Twee jaar lang zien de geliefden elkaar niet. Jan wordt als militair uitgezonden naar Nederlands-Indië. “We hebben elkaar elke dag geschreven. Omdat het niet zeker was, wanneer de brieven zouden worden bezorgd, hebben we elke brief genummerd die is verstuurd.”

De klerk tweede klasse van de afdeling onderwijs en de kleuterleidster geven elkaar op 24 maart 1954 het jawoord in het gemeentehuis van Hoofddorp. Van 1954 tot 1957 wonen ze in een zogeheten duplexwoning. Vervolgens verhuist het echtpaar naar Amsterdam, ze krijgen een woning vlakbij het Olympisch Stadion. Jan gaat als jurist aan de slag bij de afdeling personeelszaken van de gemeente Amsterdam. De echtelieden zijn vervolgens nog een paar keer verhuisd. Jan wordt directeur van de Bestuursschool Drenthe in Assen – ‘we zijn daar onder meer gestart met het geven van cursussen voor (nieuwe) raadsleden – en later directeur van de Bestuursschool Gelderland in Velp. Sinds 1994 wonen ze in de wijk Rietlanden in Emmen, in de buurt van hun dochter.

Het diamanten paar heeft drie kinderen, acht kleinkinderen en vijf achterkleinkinderen. De hobby’s van Jan zijn geschiedenis en aardrijkskunde – ‘ik was de eerste winnaar van de Drentse geschiedenis quiz van Dagblad van het Noorden’ en samen met Rie lezen of luisteren naar klassieke muziek en jazz. Ook hebben ze samen honden gefokt. Rie – ze vindt het fijn om te schilderen en te boetseren – heeft zich altijd als vrijwilliger ingezet op sociaal terrein. Jan was mede-oprichter van de buurtvereniging De Valkeniers.
Burgemeester Cees Bijl van Emmen komt woensdag 26 maart op bezoek om het echtpaar te feliciteren met de mijlpaal.

Bakkerij Vreugdenhil “Bakker met Ster 2012”

bakkerij_vreugdenhil_004
Bakkerij Vreugdenhil, de enige 3 Sterren Bakkerij van Nederland !!!

Het doel van de Bakker met Ster-verkiezing is de kwaliteit en het imago van de totale bakkerijbranche te bevorderen. De deelnemende bakkerswinkels zijn beoordeeld door een vakjury, winkelbeoordelaars, mystery shoppers, productbeoordelaars, een retailjury en een ondernemersjury. Daarmee is de opzet van de wedstrijd uniek.

In 2010 mocht de bakkerij met haar gehele team als één van de drie bakkers in Nederland 2 sterren ontvangen in de prestigieuze wedstrijd ‘Bakker met Ster’. Daarmee had de bakkerij zich geschaard onder het rijtje topbakkers van Nederland.
Kroonjaren 2011 en 2012 werden zelfs beloond met de maximale score van 3 sterren en daarmee was het familiebedrijf uit Maasdijk de eerste bakkerij in de Nederlandse bakkerijgeschiedenis die 3 sterren mocht ontvangen. Een unicum in bakkersland!

Een warme Jan Vreugdenhil

Jan Vreugdenhil (J XII a)
Jan Vreugdenhil (J XII a)

De bakkerij
Een kwartier eerder dan afgesproken belde ik aan. Gerda, de vrouw van Jan, verwelkomde mij. “Jan is nog bezig in de bakkerij maar hij is zo klaar, kom maar vast kijken”, luidde haar uitnodigende reactie op mijn excuus voor mijn vroege komst. Meteen gingen we de bakkerij in, waar ik kennismaakte met Jan Vreugdenhil.
“Normaal gesproken zou ik klaar zijn geweest, maar omdat Koninginnedag in deze week valt, heb ik het drukker en moet er nog het een en ander gebeuren. Maar over een kwartiertje ben ik wel klaar”, aldus Jan, de laatste hand leggend aan een tiental appeltaarten die kersvers in de koeling verdwijnen.

Als Jan inderdaad snel klaar is, stelt hij voor dat we eerst de bakkerij bezichtigen. Hij legt uit dat deze bakkerij een banket bakkersgedeelte en een broodbakgedeelte omvat. De bakkerij is van opa op vader op zoon overgegaan en is inmiddels uitgebreid en gemoderniseerd. Jan legt mij de werking van alle machines, apparaten, koeling en oven uit. Duidelijk blijkt dat hij liefde heeft voor z’n bakkersvak. Hij praat er graag over. De kwaliteit van zijn producten vindt hij enorm belangrijk.

Heksenketel
Uw redacteur bakt graag een taartje en heeft voor eigen gebruik wel eens brood gebakken. Als amateur-bakker ben ik dan ook geïnteresseerd in al die machines: de kneedapparatuur, de apparaten die het deeg voor het brood afmeten en de machines waarin het deeg rijst. Na de koeling komen we bij de oven, die een paar jaar geleden is ingebouwd. “Zo’n oven en alle ander apparaten kosten veel geld”, merkt Jan op. “Ook in een bakkerij moet je behoorlijk veel investeren”. Na de rondleiding in de bakkerij gaan we naar de winkel. In de loop der jaren is deze grote winkel al diverse malen verbouwd. Zo te zien hoeft er de komende jaren niets meer aan de moderne winkel te worden veranderd.
Als Jan is gaan douchen, praat ik in de woonkamer met zijn moeder. “Ik kom hier erg vaak”, vertelt ze. “Mijn man is helaas drie jaar geleden op 69-jarige leeftijd overleden. Hij heeft altijd heel hard in de bakkerij gewerkt. En ook Jan heeft het verschrikkelijk druk met de bakkerij.

Geschiedenis
Vroeger werd er weliswaar meer brood gebakken en verkocht, maar toen waren er niet zoveel soorten brood te koop. En vooral het aantal soorten gebak is erg uitgebreid. Het kost dus allemaal veel meer tijd om al die producten te maken”.
Er klinkt enige bezorgdheid in de stem van Jans moeder. “Hij slaapt maar een paar uur per dag. Ook Gerda moet enorm hard meewerken. Het is eigenlijk allemaal te veel van het goede. Op zaterdag is het hier helemaal een heksenketel”, vervolgt zij, “we zijn met het personeel erbij dan met z’n twintigers. Ik zorg dan voor ze, omdat ik het leuk vind. “Koffie, eten, zelfs de warme maaltijd maak ik klaar voor die twintig man”. De moeder van Jan blijkt niet alleen door haar huwelijk een Vreugdenhil te zijn, ook haar moeder was een Vreugdenhil, evenals haar oma. Wel kwamen zij uit andere takken voort. Geïnteresseerden onder onze lezers kunnen kijken in de pagina’s 217 en 244 in ons familieboek onder respectievelijk J )ü c en K IX g, 10.

jan_vreugdenhil_002Firma
Toen Jan 15 jaar was, ging hij bij een andere bakker werken. “Het is niet goed om alleen bij je vader in de leer te gaan.” licht hij toe, “bij andere bakkers leer je toch weer andere dingen. Ik ging eerst in Maassluis werken, maar bij die bakker viel er weinig te leren. Ik moest alleen maar schoonmaken en dat had ik thuis al lang genoeg gedaan. Toen begon ik bij een bakker Boon in Naaldwijk en daar heb ik 2 112 jaar gewerkt en veel geleerd. Bovendien was het nog een leuke tijd ook.
Toen er bij vader in de bakkerij een vacature ontstond, kon ik terugkomen. Tot mijn trouwdatum (13 juli 1977) ben ik in loondienst bij pa geweest. Daarna werd het bedrijf in een firma omgezet en werd ik mede-eigenaar. Daar heb ik me verder in het vak bekwaamd en kreeg ik steeds meer “en. Vader heeft wel altijd de administratie bijgehouden, een onderdeel van het vak dat steeds meer tijd kost”.

Wedstrijden
Op de vraag hoe het nu met al die gewonnen wedstrijden en de publiciteit zit, antwoordt Jan: “Ik heb aan drie soorten wedstrijden meegedaan als bakker.
Allereerst aan de strijd om de Westland trofee. Daar kun je een wisselbeker mee winnen. Een club van bakkers uit het Westland nam zelf het initiatief tot het organiseren van de wedstrijden. Het gaat daarbij om kwaliteitsverhoging en ook om onderlinge contacten. De club bestaat uit 26 leden.
De broodartikelen worden door keurmeesters gekeurd op acht of soms tien onderdelen. Voor het ene broodartikel kun je hoog, voor een ander wat lager scoren. De wedstrijd duurt een aantal dagen. Iedere dag worden andere broodartikelen gekeurd. ’s Avonds komen alle bakkers bij elkaar. Aan de hand van de keuringsuitslag van die dag praten ze over de producten en leren van elkaars goede dingen en van elkaars fouten. Als alle keuringen zijn verricht is de wedstrijd afgelopen en kan worden bepaald wie de winnaar is”.
Jan is driemaal eerste geworden, eenmaal tweede en eenmaal derde. Onlangs is de wedstrijd voor de zevende keer gehouden: Jans prestaties zijn bepaald niet slecht!!
Ook de Rotterdam-trofee is in Jans bezit. “Deze trofee kun je winnen in een wedstrijd waaraan veel meer bakkers meedoen. In een bepaalde week halen keurmeesters brood en een ander product op. Je weet natuurlijk niet op welke dag. Dat brood vriezen ze in om van iedere bakker een vergelijkbaar brood te kunnen hebben. Op een bepaald moment worden al die broden gekeurd.
“In 1993 had ik het beste brood en kreeg ik de eerste prijs”, zegt Jan met enige trots. Zo’n keuring is wel een momentopname. Als de temperatuur van de oven niet helemaal goed is of de vochtigheidsgraad in de bakkerij net te hoog of te laag is, is het brood niet optimaal. Overigens gaat het dan om het laatste beetje kwaliteit en dat proeft de consument echt niet meer. Maar ook het uiterlijk van het brood speelt dan mee”. Tenslotte is er ook nog een landelijke wedstrijd. Wie voor een bepaald broodproduct bijvoorbeeld 64 punten haalt wint de eerste prijs en wie 60 punten pakt, krijgt de tweede prijs. Jan heeft met verschillende broodsoorten diverse eerste prijzen gewonnen en ook twee keer meegedongen naar de titel van de beste bakker van Nederland.

Hobby’s
In 1991, 1992 en 1993 fietste Jan mee in de wereldkampioenschappen fietsen voor bakkers. En ook wat dat betreft was Jan niet tevreden met een geringe prestatie. Hij herinnert zich: “In 1993 was de wedstrijd in Nederland. Op 330 m voor het einde lag ik op de tweede plaats. Maar het werd toen zo’n getrek en geduw dat ik de rest maar liet gaan omdat ik bang was voor een valpartij. Uiteindelijk werd ik nog twaalfde. Maar ik doe dat nu niet meer, want ik kan dat conditioneel door het werk in de bakkerij niet meer aan”. De conditie -speelt ook een rol bij het schaatsen: in 1985 en in 1986 reed hij de Elfstedentocht uit, maar dit jaar moest hij na 130 km opgeven. “Dat was op 4 januari, vlak na de enorm drukke decembermaand waarin wij meer dan 100 uur per week werken en je soms ’s nachts niet op bed komt”. Des te meer is Jan trots op de twee kruisjes van 1985 en 1986.

Kwaliteit
Jan’s zoon Christiaan zit op een middelbare bakkersschool in Wageningen. De zaak zal dus wel in de familie blijven. Jan vindt, dat z’n zoon meer dan hijzelf theoretische kennis van het bakkersbedrijf opdoet. “Ik heb het veel meer in de praktijk moeten leren. Maar Christiaan werkt ook wel mee in de bakkerij en dochter Nely in de verkoop. Gerard, de jongste, sport graag en doet ook af en toe een klusje. “Ja, en m’n vrouw Gerda verricht ook veel werk in de winkel. Ze doet het huishouden en heeft het ontzettend druk met de zaak”. Kwaliteit staat heel hoog in Jans vaandel. Hij laat zijn producten zelfs vrijwillig bij een instituut in Wageningen keuren. Daardoor heeft hij een waarborg voor de kwaliteit. Hij houdt erg veel van z’n vak en wil steeds betere producten maken; een bakker en een Vreugdenhil die niet gauw tevreden is.

Bij het afscheid nemen werd mij een goed gevulde tas met diverse lekkernijen in de hand gedrukt. Thuis was ik dus ook weer meer dan welkom!

Bakker Jan Vreugdenhil is trots als een pauw

En terecht mag hij dat ook zijn, met name op zijn vrouwen kinderen, op zijn bakkerij en hopelijk bij het ter persen gaan van deze editie ook nog een beetje op zich zelf. Bakkerij Vreugdenhil is als menig jaar een begrip in Maasdijk. Een bedrijf wat van vader op zoon en van vader op zoon is gegaan. Het is groot feest bij Bakkerij Vreugdenhil, Kampioenweken worden er gevierd en natuurlijk is het dan wel heel gebruikelijk dat daar in onze eigen krant vermelding van wordt gemaakt.

Jan wilde wel graag een interview regelen maar kon hieraan zelf niet deel nemen omdat hij met een paar maten een totaal andere prestatie afgelopen weekend heeft geleverd. Als het goed is heeft onze warme bakker maar liefst non stop 540 kilometer op z’n fiets gezeten in Noorwegen. Toch op z’n minst ook wel een groot applaus waard. Dus Jan had al gezegd onze zoons zijn capabel genoeg om deze keer het woord te voeren voor Bakkerij Vreugdenhil. Zoon Christiaan een echte zoon van vader Jan in doen en laten, nam het woord want onze jeugdige Gerard zit nog een beetje in de fase dat praten nu niet het allerbelangrijkste is, doen is voor hem nochtans veel belangrijker en gelijk heeft hij, maar dat vertel ik u dadelijk.

Vorige week heeft u al heel summier kunnen lezen dat Gerard Vreugdenhil Jeugdkampioen Brood en Banketbakker is geworden en dat hij deze titel minimaal een jaar mag dragen. Hierbij willen wij u wel verklappen dat Gerard al in de voorrondes die destijds in Rotterdam werden gehouden al als beste uit de bus kwam. Na deze voorrondes mocht Gerard samen met kandidaten van 16 verschillende scholen uitkomen in Wageningen, de stad die volgens de insiders de hoofdstad van de Bakkerswereld wordt genoemd. Gerard moest hiervoor aan de slag met 2 basisrecepten, een recept voor broodjes en een recept voor banket, met name pitmoppen. Hierop heeft hij dan 100 procent echt heel veel geoefend en het recept zo naar zijn hand gezet tot het echt zijn recept is geworden. Ik zal u de bakkertermen maar besparen, maar geloofd u maar dat Gerard er ook heel veel denkwerk en niet te vergeten precisie werk aan heeft gewijd.

Tijdens het examen waarvoor Gerard 4 uur de tijd kreeg om zowel zijn overheerlijke broodjes en super krokante pitmoppen te bereiden maar daarnaast er natuurlijk ook voor moest zorgen dat zowel werkbank, werkplek, oven en benodigde attributen weer zuiver schoon waren, want hygiëne staat natuurlijk ook in het Bakkersvak boven aan de prioriteitenlijst en zo hoort het ook, werden zijp eindproducten gekeurd door”de officiële” keurmeesters, die ook de al meer ervaren bakkers keuren. De cijfers die verkrijgbaar zijn variëren tussen de 5 en de 9, maar zijn absoluut niet te vergelijken met een cijfer op een schoolrapport. Negens en tienen worden sowieso niet als wel sporadisch gegeven. De producten worden op diverse criteria getest zoals ik u al wel eens eerder beschreven heb na een wedstrijd voor kampioen brood en/of banketbakker. Kleur, aroma en smaak zijn daarbij natuurlijk zeer belangrijke aspecten. En was Gerard al niet de beste van zijn eigen opleidingsschool, hij werd ook nog eens de jeugd kampioen van de 16 deelnemende scholen, en mag zich dus nu een heel jaar lang Jeugdkampioen brood en banket bakker noemen en heeft daarbij de benodigde diploma’s, sjerpen, medailles en natuurlijk een schitterende beker gewonnen. Dit alles ook mede dankzij de goede adviezen van zowel pa als de andere medewerkers, welke ook met recht heel trots mogen zijn.

Want afgelopen jaar werden weer de kampioenschappen broodbakken en uitgeschreven en dit al voor de 12 e maal. Zodat in februari de Beker weer overhandigt werd aan Bakker Jan Vreugdenhil die voor de zevende maal in successie zichzelf kampioen broodbakker mag noemen, geen wonder dat er dus aankomende week bij bakker Vreugdenhil de kampioensweek wordt gevierd. U vindt vele overheerlijke’ aanbiedingen in de advertentie elders in .deze editie. En ons dorp Maasdijk mag met recht wel trots zijn op zulke vakmensen onder ons. Bakkerij Vreugdenhil een begrip en een familie traditie in ons mooie dorp. Een felicitatie is dan ook -wel zeer op plek op deze pagina En Gerard wensen we een heel gezellige en natuurlijk leerzame stageplek toe. Natuurlijk is een bakker nog lang niet uitgeleerd en zeker niet op de leeftijd van 16/17 jaar, zodat Gerard nog wel een aantal jaartjes zal moeten werken en leren, maar we twijfelen er niet aan dat hij uiteraard wel in de voetsporen van zijn vader en broer Christiaan zal stappen en de traditie voort zal zetten, uiteraard met medewerking van vader Jan, moeder Gerda, broer Christiaan, zus Nelie en alle vaste medewerkers van Bakkerij Vreugdenhil.

De oprichting van onze Familie-Stichting

Geschiedenis
Zo’n kleine 10 jaar geleden viel het mij op, hoe gezellig het kon zijn na afloop van een begrafenis of crematie van een familielid. Je ontmoette er o.a. neven en nichten die je in geen jaren had gezien of gesproken. Een soort familiereünie in het klein dus. Met enkele van mijn ruim 50 nichten en neven (de “aangetrouwde” niet meegeteld) praatte ik hierover wel eens. Toen rees de gedachte eens een heuse reünie te organiseren, zonder dat er een droeve gebeurtenis was. Zo gezegd, zo gedaan!

 Eerste familiereünie
(Nou ja….”zo gedaan” was het natuurlijk qua voorbereidingen niet, gelet op de grote aantallen). Op zaterdag 30 augustus 1975 hadden wij in “t Trefpunt” te Maasland onze eerste familiereünie. Er waren meer dan 1OO aanwezigen: al die bovengenoemde neven en nichten – met partner – én onze ooms en tantes. Op 23 augustus 1980 hadden we, op dezelfde plaats, onze 2e reünie en intussen zien we uit naar de 3e, die we gepland hebben in augustus 1985.

Stukje stamboom
Dank zij de vriendelijke en spontane medewerking van (dominee) Dirk Vreugdenhil te Velp – ik had hem kort tevoren leren kennen, we bleken ergens in de 10e graad familie – kon ik op de eerste reünie een stukje “, stamboom” van de Vreugdenhillen laten zien. Anderen kwamen toen en in 1980 weet met oude familiefoto’s, krantenknipsels enz. Boeiend vond ik de bijdrage van Jan Vreugdenhil uit Vlaardingen (zijn beide ouders heetten Vreugdenhil !), die een beschrijving had over het ontstaan/de betekenis van de Familienaam. Van Koos Verhulst heb ik inmiddels begrepen dat dit één van de vele (fraaie of ontroerende) verhalen is, maar dat wisten we in 1975 dus nog niet. Hetzelfde geldt voor de informatie die mijn Vlaardingse neef toen had over het (familie-) wapen en de (dito-)ring van de Vreugdenhillen.

Familiewapen
Omdat ik graag wilde weten in hoeverre het stukje stamboom, waarover ik inmiddels beschikte, juist was – en niet minder : het wapen en de ring ! – legde ik de in mijn bezit – gekomen gegevens schriftelijk voor aan het Centraal Bureau voor de Genealogie. Toen ik na zeer geruime tijd (men kampte daar met een verhuizing) de ,schriftelijke reactie kreeg was die, in mijn eigen worden samengevat : familie-ring en -wapen zijn onbekend en in ieder geval ook niet officieel erkend.

Koos Verhulst
Dat mijn correspondentie ordelijk werd opgeborgen bij het Centraal Bureau, ongetwijfeld in het dossier “Vreugdenhil”, kwam ik indirect aan de weet toen ene Koos Verhulst mij er over belde in het voorjaar 1982. Hij vertelde bezig te zijn met stamboomonderzoek en deed een dringend beroep op mij hem bij de gigantische ‘ hoeveelheid welk te helpen. Zeker een half jaar lukte het mij Koos aan het lijntje te houden (ik beschikte over te weinig vrije tijd), maar toen ben ik toch voor Koos’ aandrang bezweken en – incidenteel – mee gaan werken. Naar ik later vernam deed / doet Aat Vreugdenhil uit De Lier hetzelfde. Voor Koos een onmisbare steun.

Monnikenwerk
In mijn spaarzame contacten met Koos Verhulst (ik kende hem nog alleen maar via de telefoon en uit een enkel briefje) kwam ik steeds meer tot de gedachte : “Wat nu allemaal verzameld en – keurig – geordend wordt is zó waardevol, dat we dat voor de toekomst moeten behouden”. Tegelijkertijd realiseerde ik mij, dat Koos Verhulst bij zijn monnikenwerk moreel (en vanwege zijn zeer hoge kosten: ook Financieel) gesteund zou moeten worden. Voor het één zowel als het ander is in Nederland een stichting een passend middel. Na bij Koos enige aarzelingen te hebben overwonnen ging ik op zoek naar Vreugdenhillen, die mede oprichter en bestuurslid wilden zijn/worden.

Honderden Vreugdenhillen
Als geboren en getogen Westlander ken ik (buiten mijn grote familie) tientallen – misschien wel honderden – Vreugdenhillen, maar ja, ik woon sedert 10 jaar in Dieren en dat is wel ruim 150 kilometer! Ik zocht dus een praktische oplossing en hernieuwde mijn contact met mr. Jan Vreugdenhil te Velp (12 km. van Dieren). Jan zegde toe ir. Daan Vreugdenhil te Velp te benaderen en bemachtigde bovendien een voorbeeld van een notariële oprichtingsakte van een Familiestichting.

De oprichting
Op 11 maart 1983 bespraken we ten huize van Daan in Velp de mogelijkheid de familiestichting Vreugdenhil op te richten, ontwierpen aan de hand van het genoemde voorbeeld de statuten,verklaarden ons alle vier ( Jan,Daan,Koos en ik ) bereid zitting te nemen in het (voorlopig) bestuur en gaven Jan mandaat om bij de notaris Heuff in Arnhem onze oprichtingsakte te (doen) passeren. Op 15 april 1983 gebeurde dat.

De familiestichting Vreugdenhil was formeel een feit!

Maarten Vreugdenhil

Waar lag Vreugdenhil?

Bron: inoudeansichten.nl

In Naaldwijk komen verschillende (veld)namen voor die een oude historie hebben, zoals het boerderijtje Bon Fut oftewel Bonaventura (Goede verwachting, verklaring van Jan Emmens). Het was gelegen op de hoek van het Galgepad / ‘s-Gravenzandseweg, waarvan het bijbehorende land ook Bon Fut heette. Dit land liep ongeveer tot het huis van timmerman Brugmans(*) aan de ‘s-Gravenzandseweg. Een andere veldnaam waar we wat uitgebreider bij stil zullen staan is Vreugdenhil. Vreugdenhil, ook gelegen aan de ‘s-Gra­venzandseweg, wordt al genoemd in het midden van de 16e eeuw. Het was een stuk land gelegen aan beide zijden van de ‘s-Gravenzandseweg.  Aan de noordkant van de weg grensde het aan een kleine boomgaard, die in 1495 Patijnenburg wordt genoemd en aan het Vreugden­hilslaantje, nu de Willem van Hooffstraat. Aan de zuidkant van de weg lag Vreugdenhil tussen het Zuideinde en het Shell tankstation Van de Ende.

De naam Vreugdenhil laat zich mogelijk als volgt verklaren: in de kuststrook van West-Nederland met zijn duinen, komt de naam hil regelmatig voor, zoals in de plaatsnaam Hillegom, Hilna­re bij Den Delp in Wassenaar en Vreugdenhil in Naaldwijk. Hil(l) heeft hier de betekenis van natuurlijk gevormde heuvel, zoals de Engelsen ook deze betekenis nu nog kennen. De (Vreug­den)hil of heuvel op de “Geest van Naaldwijk” past in de natuurlijke gesteldheid van vroeger. Het Staelduinsebos kan men zich hierbij voor de geest halen. Geografisch gezien is het aannemelijk, dat Vreugdenhil een geheel gevormd heeft met Patijnenburg. In een transport uit 1561 vinden we dan ook: “de kleynen boemgaert genaempt Patynenburch mit die huysinghe daer in­ne staende”, die in het kaartboek van Naaldwijk uit 1632 nog staan getekend. In transpor­takten uit de 16e eeuw wordt Vreugdenhil ook apart genoemd, zoals in 1577 in de omschrij­ving van “een gemene laen toe up Vroichdehill” M. De gemeenschappelijke laan is het Vreug­denhilslaantje, de latere Willem van Hooffstraat. Een eigenaar en/ of bewoner van de “hil” met de naam Vreugde kan de naamgever van dit stukje Naaldwijk zijn geweest en de veldnaam Vreugdenhil is daarmee geboren. Of de naamgeving historisch juist is, is daarmee niet voor 100% aangetoond. Aannemelijk is wel, dat op genoemde plaats nog voor 1600 de oudst bekende Vreugdenhil, Jacob Jacobszn getrouwd met Heiltje Willems, woonde. Hun zoon noemde zich Ary Jacobsz (van) Vreugdenhil.

We gaan nu een stukje verder in de tijd. Jan Vreugdenhil, wonend op de ‘s-Gravenzandseweg op Vreugdenhil(!), vertelt u anno 1998 een mooi verhaal over zijn familie en verrassend ook over een stukje Naaldwijk namelijk Vreugdenhil. “Mijn overgrootvader Jan Vreugdenhil, woonde midden vorige eeuw in de Oranjepolder in het al eeuwen bestaande Oude Posthuis, op de hoek van de Pettendijk. Daarom werd hij in familiekring ook altijd opa (en oma) van ’t Hoekie genoemd. Hij bezat daar een klein boerderijtje. Zodoende ging hij regelmatig met paard en wagen naar de veemarkt in Delft. Al gauw werd hem gevraagd als hij toch naar Delft ging om wat spullen mee te brengen. Dat was eigenlijk het begin van de bodedienst Vreugdenhil. Zijn zoon, mijn opa Jan Vreugdenhil, volgde hem op en deze vestigde zich na zijn trouwen in 1900 aan de ‘s-Gravenzandseweg. Opa Jan woonde eerst in de huisjes aan de noordkant van de weg op de plaats van de latere Raiffeisenbank. De geschiedenis herhaalt zich dus. De zuidkant van de ‘s­Gravenzandseweg was nog niet bebouwd. Op de hoek van ‘s-Gravenzandseweg en Zuideinde lag de tuin van Jan Valstar. Bouwbedrijf Nowee wilde daar de eerste huizen bouwen en opa Jan hoorde dat. Hij ging erop of en vroeg Nowee, de grootvader van de laatste eigenaar Wil No-wee, of deze er geen woonhuis met garage kon zetten.

Voor het bedrag van f 1500,- werd het gebouwd en op I april 1906 werd het pand ‘s-Gravenzandseweg 9 betrokken. De koopakte vermeldde overigens dat de bewoners verplicht waren om hun beerput (riolering bestond niet) te legen op de tuin van Jan Valstar. Hiervoor zat speciaal een deur in de achtermuur van de tuin. Dit heeft tot 1909 geduurd. Daarna is het tuinland verkocht en is de voormalige oude veiling van Naaldwijk hierop gebouwd. Opa Jan reed net als zijn vader 4 keer per week met paard en wagen naar Delft heen en weer. De dinsdag en vrijdag werden gebruikt om pakjes per fiets op smalle tuinderspaadjes weg te brengen. Omdat hij het steeds drukker kreeg moesten de kinderen, zoals toen gebruikelijk, al gauw meehelpen. Zodoende zat mijn vader Piet Vreugdenhil al vroeg op de bode(paarden)wagen. Na schooltijd ging hij `s-middags mijn opa lopend tegemoet, meestal tot Honselersdijk of Kwintsheul. Na het verlaten van de lagere school kwam hij voorgoed op de bodewagen. Was mijn opa een paardenliefhebber, mijn vader was dat veel minder. Vaak genoeg heeft hij tegen zijn zus Jannetje gezegd: “Jannetje als jij nou de paarden naar de wei brengt dan ga ik wel de afwas doen”. Vader Piet heeft bij mijn opa dan ook zijn kop gek gezeurd om over te schakelen op een vrachtauto. En ja boor in 1928 werd dan de eerste vrachtauto gekocht. Mijn vader is zijn hele leven in hart en nieren bode gebleven. Zelfs toen het bodebedrijf beëindigd werd in januari 1986, bleef hij nog vele ritjes maken richting Delft.

Vader Piet heeft tot 1988 aan de ‘s-Gravenzandseweg gewoond en is in 1989 overleden”.

Jan Vreugdenhil en Harry Groenewegen