Marina Vreugdenhil “Een knuffelreis naar Hongarije”

marina_vreugdenhil_002
Willem Vreugdenhil (N XI o) ,Marina en Dirk Vreugdenhil

Ik ben Marina Vreugdenhil, de vrouw van Willem Vreugdenhil (N XI o). Willems moeder was Hongaarse van geboorte. Vroeger gingen wij regelmatig op vakantie naar Willems moederland. Nu was het alweer een tijdje geleden, dus planden wij een reis van 24 april tot 4 mei 2014

Dit keer wilden wij er een bijzondere reis van maken. Het leek ons leuk om pluche beesten mee te nemen en die te overhandigen aan kinderen in kindertehuizen.Na een oproep in het AD kwam een stroom van knuffelspeelgoed op gang: op enig moment hadden wij wel zo’n 500 knuffels en ander speelgoed! Willems broer Dirk Vreugdenhil met partner Hans, en een bevriend echtpaar (Johan en Sonja Kleine Deters) die hun camper vol propten, plus niet te vergeten onze hond Lotte, reisden ook richting Hongarije.

 Na twee overnachtingen komen we aan bij de Hongaarse grens. Hier, in Sopron, zullen we elkaar ontmoeten: Dirk wil dit ‘moederland’-moment met ons delen! We komen tegelijkertijd aan en de stemming zit er in. We genieten van de koolzaadvelden en snuiven de Hongaarse lucht op. Dirk is zichtbaar blij en wij genieten mee! Steekt Wim zomaar aan! In drie uurtjes rijden we vervolgens naar Révfülöp, waar wij een huisje hebben gehuurd aan het Balatonmeer. Onderweg verbazen we ons over het schitterend mooie, golvende landschap. In onze herinnering veel minder groen! Dat komt waarschijnlijk door het jaargetijde. Op het sleuteladres in Révfülöp verwelkomt een rasecht Hongaars echtpaar ons met Palinka (Hongaarse vruchtenbrandewijn), maar dat ruilen we in voor water!

Op naar onze vakantiewoning. Een uurtje later komen Jo en So aangefietst. We eten met z’n viertjes en wisselen onze reisverhalen uit. Ondanks vermoeidheid lachen we zó veel en zó luid, dat de Engelse buren ons vanaf dat moment niet meer groeten.

 Zondag 27 april
We gaan met  300 knuffels (ongeveer 15 zakken) op reis. De reis gaat eerst naar Keszthely, waar  Dirk en Hans logeren en vervolgens in zuidoostelijke richting naar twee kindertehuizen. Het eerste uitdeelpunt was in Zalaszentgrót: de kinderen hier waren geestelijk en lichamelijk gehandicapt en dat maakte indruk. Helaas waren niet alle kinderen ‘thuis’, dus laten we veel speelgoed achter in de dozen en zakken. Men verzekert ons, dat alles keurig verdeeld zal worden. Na vertrek hadden we gemengde gevoelens: deden we er goed aan? Hoe komt het over?

 – In een dependance delen we ook nog uit, hier worden we wat luidruchtiger begroet en de kinderen nemen de beesten dankbaar aan. In een afgelegen gebied was ons volgende adres:  een psychiatrische inrichting in Zalaegerszeg. We mochten niet naar binnen, maar de verpleging verzekerde ons dat ze er voor zouden zorgen dat de knuffels die we achterlieten verdeeld zouden worden. Ook hier vertrokken we met gemengde gevoelens!

Terug naar Keszthely: Dirk en Hans maken lecsó  (Hongaarse specialiteit) en we eten met elkaar op het balkon van het prachtige huis van Irén. Ook zij was onder de indruk van deze middag.  De zon gaat langzaam onder. We zijn moe en rijden terug met een lege auto naar Révfulop.

Volgende ‘zendingsmissie’
Dinsdag 29 april: eerst bezoeken wij Gyuszi  en  Marika, de neef met zijn vrouw, en tante Annus. Zij is 94 jaar en woont nog zelfstandig, met veel hulp om haar heen georganiseerd.  De ontmoeting  was hartelijk. We hebben hen zo lang niet gezien.

– Kindertehuis in Veszprém: om 10.00 uur staat de afspraak gepland.
Vol goede moed gaan we met z’n allen op pad. Niet ver van het huis van Gyuszie stoppen we en laden de laatste vijftien zakken uit. Wat een kindertjes! We genieten van al die smoeltjes. Uiteindelijk slinkt onze voorraad tot enkele afgekeurde ‘pluss’-beesten. ‘Missie’ geslaagd.

(‘pluss’: Hongaars voor knuffels).

marina_vreugdenhil_001We zijn alle zeven tevreden en met een goed gevoel gaan we terug!

We eten weer lecsó  bij Marika in de keuken  en constateren, dat die van Hans en Dirk beter en smakelijker is! Dan wil ik echt naar huis. Ondanks massage, lieve woorden en tips van Hans, ben ik nu zeer rijp voor mijn bed! Om 18.00 uur eten we thuis op het terras met een ondergaande zon en zien we tevreden terug op een mooie dag. Een dag met een gouden randje.

Donderdag 1 mei
De voorraad speelgoed was nog steeds niet op. Wij gingen weer op pad, namen de laatste zakken mee voor eventualiteiten onderweg. 1 mei is een nationale feestdag in Hongarije: Dag van de Arbeid. Weer staat de zon hoog aan de hemel. Wij gaan met één auto: Hans rijdt en Dirk leest de kaart in dit voor ons onbekende gebied. We genieten enorm en Dirk is zienderogen enorm in zijn element en opgetogen: zijn ‘moederland’! Dan zien we een zwart, smoezelig ventje aan de kant van de weg zitten. We hebben nog een zak poppen en een paar autootjes! Binnen vijf minuten staat er een 10-tal kinderen om ons heen. Kwebbelend en met vragende ogen en wetend, dat er iets te halen valt. Hans heeft zich deze vakantie tot Hoofd Distributie Knuffels gebombardeerd en doet dat met steeds meer plezier. Ook opa en oma komen tevoorschijn en wat ouders. Ze rennen overal de huisjes uit en schijnen elkaar in te lichten. We stoppen alle kinderen wat in de handen. De moeders krijgen nog kleertjes, luiers en andere babyspullen. Ze pakken het gretig aan. Dit zijn Roma’s, zonder twijfel. Ze praten door elkaar en zijn duidelijk verrast. Nee, dit zullen ze ook niet elke dag meemaken. Tenslotte worden we uitgezwaaid. We controleren onze zakken!

Viszontlátásra! Doeiiiiii!!
Mensenlief, wat een belevenis: wat een fijn begin van de dag.Onderweg picknicken we in de berm. Dan gaan we naar Pápa en kijken nog even bij het huis in Pápa waar oom Gyula en tante Annus hebben gewoond. Het naambordje van ZOLTAN GYULA hangt nog aan het hek!
Vergane glorie… Verleden tijd…

Dirk wil ook nog graag naar Dáka, waar oma Erzsébet  in een bejaardenhuis is gestorven. Als we aankomen zien we geen bejaarden, maar mensen met enorme beperkingen. Onze hond Lotte is het middelpunt van de belangstelling. Jammer, dat we geen knuffels meer hebben. Ook hier waren ze goed op hun plaats geweest. Volgend jaar dan maar weer terug?

Als het aan Dirk ligt…!

Zaterdag 3 mei
We vertrekken om 5.30 uur. De hele weg door het Hongaarse land is voor ons! Binnen drie uur rijden we over de grens. Ook in Oostenrijk gaat het vlot en om 15.00 uur staan we in Midden-Duitsland. Dan maar doorrijden! Gekkenwerk natuurlijk, maar om 20.00 uur zijn we thuis. Totaal versleten en alles doet zeer, maar ons eigen bed verzacht de pijn. We zijn op één dag door vier prachtige, groene en gele landen gereden, waar onze herinnering aan Hongarije zo anders was. Het land is, zeker in dit jaargetijde, net zo groen als de andere landen! De laatste twintig jaar heeft het land  hard gewerkt en het resultaat mag er zijn.

Wat hebben we genoten van alles. In het bijzonder van onze broer, mijn zwagers en onze vrienden, die de reis voor ons mogelijk maakten!

Het was een heel mooie week!

Marina Vreugdenhil

Aad en Coby Vreugdenhil “over Casa Oasis”

aad_en_coby_vreugdenhil_002
Aad en Coby Vreugdenhil (C X c.1)

Het leek de redactie leuk om in het kader van ‘Ondernemende Vreugdenhillen’ u voor te stellen aan Aad en Coby Vreugdenhil (C X c.1). Zij hebben een Bed and Breakfast (B&B) in Spanje en op ons verzoek stuurden zij onderstaande informatie.

Beste Vreugdenhilfamilie,

Casa Oasis.
Een kleine tien jaar geleden zijn we gestopt met ons tuinbouwbedrijf en toen is het idee ontstaan om een B&B op te starten. We zijn gaan rondkijken wat er zoal te koop was. Op een gegeven moment kwam de crisis in Spanje en de huizen werden daar een stuk goedkoper. We zijn toen gericht gaan zoeken in een gebied ten zuiden van Valencia in de hoop daar iets leuks te vinden.

aad_en_coby_vreugdenhil_003Uiteindelijk zijn we uitgekomen in het stadje Ontinyent. Een prachtige omgeving met veel natuurschoon, o.a. ook druiventeelt voor de wijnproductie, en tien autominuten verwijderd van een heel oud dorpje Bocairent genaamd.

Ook de Middellandse Zee ligt niet al te ver weg, dus prima om een dagje aan het strand door te brengen. De B&B die we gekocht hebben was vroeger een oude Finca (boerderijtje) en ligt op een rustig plekje net buiten het stadje.

aad_en_coby_vreugdenhil_004Er staat in de huiskamer zelfs nog een oude steenoven, waar men vroeger brood bakte. In ons huis zijn drie gastenkamers en we hebben tevens een appartement te huur. Dit appartement is tien jaar geleden bijgebouwd.

Er is een prachtige tuin met volop olijfbomen, een heerlijk zwembad met ligstoelen en onder de pergola een loungeruimte om lekker te relaxen. Dit alles is ommuurd en daar omheen een prachtige oprit, tuin, olijfbomen, cactussen, vijgenboom, uitzicht op de bergen en het stadje Ontinyent.

aad_en_coby_vreugdenhil_001Je kunt dan ook wel begrijpen dat we het hier heel fijn hebben en Coby vindt het geweldig om het de gasten naar de zin te maken. Een heerlijk ontbijt ‘s morgens, en eventueel een warme maaltijd ’s avonds: zij doet het met veel liefde. Zorgt voor de juiste (vakantie)sfeer, en maakt de gasten wegwijs in de omgeving, kortom: de mensen lekker verwennen – dat is haar passie.

 Wij hopen dat jullie een beetje een indruk hebben gekregen van onze B&B. En zijn er soms mensen die het zelf van dichtbij willen zien, dan kan men op de website www.casa-oasis.nl kijken, en met het echte Spanje kennismaken.

Wie weet tot ziens, Hasta luego!

Aad en Coby Vreugdenhil

Stefan Vreugdenhil gaat onder dassen een volkstelling houden

stefan_vreugdenhil_006Niet dat het slecht gaat met de das, maar de Zoogdiervereniging wil juist weten hoe goed hij het doet. Daarom is 2015 uitgeroepen tot Jaar van de Das. Hoogtepunt moet een heuse ‘volkstelling’ onder dassen worden, vertelt Stefan Vreugdenhil van de Zoogdiervereniging. “We schatten dat er momenteel zo’n zesduizend dassen in Nederland leven, maar zeker weten doen we dat niet. Dassen zijn namelijk erg schuw, en de laatste uitgebreide telling is al weer vijftien jaar geleden.”

stefan_vreugdenhil_003
Stefan Vreugdenhil

Samen met regionale dassen werkgroepen en natuur- organisaties worden de komende maanden eerst het aantal dassenburchten in kaart gebracht. Die enorme bouwwerken met meerdere uitgangen laten duidelijke sporen achter in het landschap. Vreugdenhil: “We weten uit eerdere onderzoeken dat die burchten door gaans worden bewoond door een das of drie. Maar we hebben de indruk dat nu de populatie groeit, ook de burchten door meer dassen worden bewoond. Maar dat zal nauwgezette observering en bestudering van de uitwerpselen duidelijk moeten maken.”

stefan_vreugdenhil_jaar_van_de_das_logo_2015_001Naast het goede nieuws over de toename van de aantallen, staat het slechte nieuws dat er jaarlijks duizend dassen omkomen in het verkeer. De meeste halen de oversteek niet van het ene stukje natuur naar het andere, en blijven als road pizza achter op het asfalt. Aandacht voor de das moet volgens Vreugdenhil leiden tot dassentunnels onder wegen door, en afzettingen die de dieren daar naartoe leiden.

De das is een landroofdier en verblijft overdag in een netwerk van ondergrondse tunnels. Die burchten worden van generatie op generatie gebruikt en kunnen eeuwenoud worden. Het nachtdier schuifelt met zijn neus aan de grond in zijn territorium rond, op zoek naar langzaam bewegende prooien en plantaardig voedsel. Het is daarmee een opportunistische alleseter en geen typisch roofdier omdat hij niet actief op prooien jaagt. De das eet voornamelijk regenwormen, insectenlarven en plantaardig voedsel als vruchten, knollen, granen, klaver en gras.

Meer informatie over het Jaar van de Das: op www.jaarvandedas.nl

Petra Vreugdenhil bezorgt kinderen een echte pakjesavond

petra_vreugdenhil_001
Petra Vreugdenhil

Gewoon een echte pakjesavond voor kinderen van wie de ouders het zich niet kunnen veroorloven Sinterklaas te vieren is daar de Wateringse Petra Vreugdenhil. Met haar initiatief Van Sint en Piet helpt ze jaarlijks zo’n 800 kinderen alsnog aan een echte sinterklaasavond. Tot nu toe kunnen we maximaal 300 gezinnen of ongeveer 800 kinderen helpen, die vrijwel allemaal in Noord- of Zuid-Holland wonen.

Petra Vreugdenhil
Het bestaan van Sinterklaas wordt voor duizenden kinderen ieder jaar op 5 december bevestigd in de vorm van een juten zak vol met cadeautjes. De dag erna worden de mooiste cadeaus meegezeuld naar school, om trots aan klasgenootjes te laten zien.’Maar er zijn veel te veel kinderen die niets te showen hebben,’ zegt Vreugdenhil. ‘Het is bijna niet voor te stellen hoe die kinderen zich voelen. Wellicht hebben ze het idee dat ze zijn overgeslagen door Sinterklaas, terwijl dat niet het geval is. Hun ouders hebben gewoonweg niet genoeg geld om pakjesavond te vieren.’

Daar besloot Vreugdenhil wat aan te doen. Met Van Sint en Piet probeert ze zoveel mogelijk kinderen uit arme gezinnen alsnog een magische pakjesavond te bezorgen, door hen een zak vol cadeaus te geven waar hun naam op staat. Haar werkgever Parnassia, het Haagse zorgcentrum dat mensen met psychische klachten en verslavingen helpt, was zo enthousiast over het idee dat er werd besloten om Vreugdenhil aan geschikte gezinnen te helpen.

‘Tot nu toe kunnen we maximaal 300 gezinnen of ongeveer 800 kinderen helpen, die vrijwel allemaal in Noord- of Zuid-Holland wonen.’

Boek
Nog voordat  ‘het grote boek van Vreugdenhil’ gevuld is met kindernamen, is het werk van Van Sint en Piet al in volle gang. ‘We beginnen vlak voor de zomer met het inzamelen van speelgoed. Nieuw speelgoed, want ieder kind verdient iets dat helemaal van hem of haar is. Gelukkig zijn er genoeg speelgoedfabrikanten en -winkels die helpen. Inmiddels hebben we zelfs een loods te leen gekregen, waar we de cadeaus in kunnen opslaan, sorteren en inpakken.’

Wanneer alle zakken beplakt zijn met naamstickertjes, wordt het tijd om ze rond te gaan brengen. Maar van dichtbij meemaken hoe een kind reageert op de cadeautjes, daar past Vreugdenhil liever voor. ‘Ik wil niet dat de ouders van die kinderen de noodzaak voelen om mij te bedanken. Dat geeft zo’n vreemde verhouding tussen mij en hen. Laat ze maar genieten, zonder zich verplicht te voelen dankbaar te zijn.’

Sanne Vreugdenhil geeft paardentraining

Sanne Vreugdenhil
Sanne Vreugdenhil

Mijn naam is Sanne Vreugdenhil. Onlangs ben ik mijn eigen bedrijfje gestart: VHorses, paardentraining en instructie is mijn bedrijf. Ik heb de opleiding paardensport niveau IV in Deurne gedaan. Ik heb een unieke manier van lesgeven en kan met vele paarden overweg. Op locatie omgeving: Alphen a/d Rijn, Leiden, Woerden, Nieuwkoop, Aalsmeer.

30 minuten priveles: € 15,00
45 minuten rijden: € 20,00
Voorrijkosten: € 0,95 p/km

Zoekt u nog een goede instructrice of bijrijdster? Bel of mail dan nu!
M: 0655887425
@: sanne@vhorses.nl
F: facebook.nl/sanne.vhorses

Kijk verder op de website: www.vhorses.nl

Käthe Vreugdenhil “Schilderen kan je leren”

kathe_vreugdenhil_001Graag wil ik iedereen laten zien dat je in een hobby kan groeien . Schilderen kan je leren!!Toen ik hiermee begon wist ik nog van niks. Maar het is leuk en ontspannend om iets te creeeren. Maar het vergt ook geduld en oefening. Een rijbewijs heb je ten slotte ook niet in een dag.Mijn ervaring en die van mijn cursisten is dat je door te schilderen jezelf steeds meer ontwikkeld en steeds een stapje verder durft te gaan. Op school zat ik altijd wel te tekenen op kladblokken en in schriften, en op de middelbare school maakten we zelf onze posters. Jaren later kwam ik in de kinderopvang terecht, mijn kinderen waren groter en ik had meer tijd en besloot om een cursus aquarelleren te gaan volgen. Inmiddels zijn we 15 jaar verder en ik ben niet meer opgehouden, wel ben ik ook andere technieken en media gaan gebruiken zoals acryl en olieverf. Dan moet je wel talent hebben zeggen de mensen, maar nee, ik denk geduld en de behoefte om iets te creëren en veel oefenen. Schilderen is een ontspannende bezigheid, iets waar ik me altijd op verheug en bijna elke dag doe.

Daarom wil ik laten zien wat ik zo al maak en wie weet inspireert het U, om het ook eens te proberen. Mijn cursisten zijn erg enthousiast en hadden nog niet eerder geschilderd. Op deze site kunt je zien wat zij zoal maken. Omdat het zo leuk is om jezelf steeds verder te ontwikkelen en er nog steeds veel te ontdekken valt, volg ik ook allerlei workshops, zoals portret schilderen a la Andy Warhol of schilderen met sructuur en portretschilderen. kathe_vreugdenhil_002Daarna heb ik een cursus olieverf schilderen bij kunstacademie te Wildt gedaan van twee jaar, en met succes afgerond. Inmiddels geef ik zelf ook cursussen voor beginners en gevorderden. Vanaf dit jaar komen daar ook workshops bij in verschillende technieken waaronder een workshop aquarel appels schilderen, een workshop acryl schilderen en olieverf schilderen. Ook zijn mijn schilderijen te koop en schilder ik soms in opdracht. Soms zijn er exposities in het Plantion of op andere plaatsen. Momenteel exposeer ik met mijn cursisten in Norschoten (verzorgingshuis).Sinds vorig jaar sta ik ook regelmatig op kunstbeurzen en zijn er ook kaarten van mijn schilderijen te koop om te versturen. Ook kunt U bij mij een cursus volgen in verschillende technieken en geef ik workshops.

Mocht U geinteresseerd zijn of meer willen weten neem dan gerust contact met mij op,of stuur een mail naar : kathevreugdenhil_37@hotmail.com , telefoon: 0318-845477 of mobiel: 06 39106282

Ard Vreugdenhil krijgt kippenvel van Dreamliner

ard_vreugdenhil_001
Ard Vreugdenhil toont een minatuurmodel van de Dreamliner die KLM gaat gebruiken – foto: Dick Drayer

Spotters
Het is dinsdagavond, kwart voor negen in Willemstad. Ruim 150 vliegtuigspotters vergapen zich aan de Boeing 787-900 die gracieus binnenvliegt en landt op Curaçaose bodem. De kakofonie van scanners, liefhebbers, deskundigen en andere vliegtuigfanaten wordt voor één minuut onderbroken als het toestel uit Seattle zijn eerste touchdown maakt op de landingsbaan van Hato Airport.

Ard Vreugdenhil bekent dat hij al de hele dag zenuwachtig sms’t, berichten verstuurt via Whatsapp en Facebook om er vooral zeker van te zijn de aankomst van deze primeur niet te missen. Kippenvel krijgt hij er van. Uitleggen is moeilijk. Sommige spotters op Mirador zitten daar elke dag; visstoeltje, thermoskan of jug en fototoestel in de aanslag.

De 787 is volgens Ard een bijzonder toestel. Hij is voor de helft gemaakt van composiet, de andere helft bestaat uit aluminium, titanium en staal. “Een nieuwe generatie”, zegt Ard, “zowel Arkefly als KLM gaan er mee vliegen. Arke komt deze zomer al naar Curaçao, KLM waarschijnlijk later.”

Test
Deze week test Boeing dit nieuwe toestel op de luchthaven van Curaçao. Zo zal, volgens de spotters, gekeken worden of het personeel op Hato om kan gaan met de afhandeling van het toestel. Past de slurf op de deur en waar kan het toestel veilig staan? Boeing en het management van de luchthaven (CAP) doen geen mededelingen over het testprogramma.

Elja Vreugdenhil dispuutslid van Vereniging van Gereformeerde Studenten te Utrecht

Elja Vreugdenhil
Elja Vreugdenhil

Iavinum is het meest luisterrijk dispuut der VGSU en heeft zich verenigd rondom haar gedeelde passie: wijn. Iavinum is opgericht op de 22e van augustus in het jaar 2005 en is dan ook hard op weg naar haar tweede lustrum.

Het beeld dat u van ons hebt is dat wij samen wijn drinken, over trouwjurken praten en rond de klok van 12 weer richting onze warme bedjes vertrekken. Dit beeld is gedeeltelijk waar, maar ook gedeeltelijk niet. Zeker, wij hebben ons verenigd rondom onze gedeelde passie, wijn. Maar, wij praten niet alleen maar over trouwjurken (slechts drie van ons zijn getrouwd, twee van ons hebben al een datum geprikt voor deze heuglijke dag en de overige Iavinumae zijn hier nog helemaal niet openlijk mee bezig). Het laatste argument dat u gebruikt, dat wij rond de klok van 12 naar huis vertrekken, is wellicht waar. Maar dit betekent geenszins dat wij het niet gezellig met elkaar hebben.

Eens per maand hebben wij een dispuutsavond. Verder hebben we het jaarlijks terugkerende kerstdiner, het WijnWeekendWeg, wijnproeverijen en delen wij al onze kennis over wijn met elkaar via facebook, whatsapp etc.

Momenteel telt ons dispuut 11 leden. Op sociëteitsavonden dragen wij nog wel eens onze Iavinum blousjes of giletjes. Zwart, met in de koninklijke kleur goud op ons hart het logo geweven. Op onze rug prijkt met trots onze zinspreuk: ‘Nunc Bibendum Est’, want het is altijd tijd om te drinken!

Ellen Vreugdenhil “Moeke ondersteunt overbelaste gezinnen met gezonde maaltijd”

Met hun hobby kokkerellen willen Iris Deckers en Ellen Vreugdenhil vele gezinnen helpen. Ze koken pasta’s, oosters, vegetarisch, Hollandse pot en andere lekkernijen. Foto: Mariska Oegema
Met hun hobby kokkerellen willen Iris Deckers en Ellen Vreugdenhil vele gezinnen helpen. Ze koken pasta’s, oosters, vegetarisch, Hollandse pot en andere lekkernijen.
Foto: Mariska Oegema

Gezinnen waar de dagelijkse situatie ernstig is ontwricht, steekt Stichting Moeke de helpende hand toe. Door gezonde diepgevroren maaltijden af te leveren, heeft een overbelast gezin even geen zorgen over wie boodschappen doet en wie kookt. Zo wil Moeke gezinnen steunen in een moeilijke tijd. Voor wie met een chronische of levensbedreigende ziekte, ongeluk of sterfgeval te maken krijgt, kan het koken van een warme maaltijd een opgave worden. Je brengt veel tijd door in het ziekenhuis en rent van hot naar her, waardoor er nauwelijks tijd overblijft om boodschappen te doen, laat staan te bedenken wat je wilt eten. “Toen het zoontje van mijn vriendin ernstig ziek werd, stond ik als vriendin met mijn handen in het haar. Je kunt niets doen, behalve de vriezer structureel volgooien met warme maaltijden; dat heb ik toen gedaan”, aldus Ellen Vreugdenhil. “Mijn vriendin heeft het als een cadeautje ervaren dat ze even niet over het eten hoefde na te denken.” Zo is het idee ontstaan om Stichting Moeke op te richten.

Mei vorig jaar zijn de eerste maaltijden bezorgd. “We hopen dat het drukker wordt. Je merkt dat er echt behoefte aan is, maar dat mensen toch nog een drempel ervaren om aan te kloppen”, vervolgt de initiatiefneemster. “Daarom vragen we ook een kleine bijdrage, zodat mensen niet het gevoel hebben dat ze hun hand ophouden.” De stichting heeft de doelgroep ook verbreed en kookt niet alleen voor gezinnen met een ziek kind, waardoor meer mensen gebruik kunnen maken van de maaltijdservice. “Zo hebben

we bijvoorbeeld ook een week gekookt voor een moeder met kleine kinderen die aan een knie was geopereerd.” Stichting Moeke levert diepgevroren maaltijden aan. “We bereiden alle maaltijden met verse producten; dat is onze kracht”, stelt Vreugdenhil. “Als ik het eten breng, zie je de zorgen van mensen afglijden van ‘ik hoef even niet’.” “Het is vaak niet alleen dat mensen geen puf meer hebben om te winkelen”, weet vrijwilliger Iris Deckers. “Ze zien er ook tegenop om naar de winkel te gaan waar je een bekende kunt tegenkomen die vraagt hoe het gaat. Je hebt niet altijd zin om je verhaal te doen.” De maaltijden worden enthousiast ontvangen. “Kinderen springen om je heen en kijken nieuwsgierig naar wat je bij je hebt”, lacht Vreugdenhil. “Een keer ging de spinazietaart gelijk de magnetron in. Dat is zo mooi om mee te maken.” Meer informatie op Facebook: www.facebook.com/stichtingmoeke.
www.stichtingmoeke.nl

Arnout Vreugdenhil de bierbrouwer

arnout_vreugdenhil_002Maassluise biertje slaat aan!

Eind oktober was het dan eindelijk zo ver, Maassluis heeft haar eigen bier. Onder grote publieke belangstelling nam Burgermeester Koos Karssen een eerste grote fles Monstersche Sluis Bier in ontvangst. Uit handen van Joram de Raaf een van de drie Maassluise bierbrouwers ontving ook Hans de Bruin voorzitter van de Furieade een mooie fles. Joram overhandigd de eerste fles aan de burgermeester De bierbrouwers Joram de Raaf, Nico Bot en Arnout Vreugdenhil hebben in samenwerking met de Stichting Monstersche Sluis een bier ontwikkeld door en voor Maassluisers. Een deel van de opbrengst van dit bier in fles of van het vat gaat naar de stichting die zich inzet om de sluis weer open te krijgen. Tijdens de sponsorborrel zijn de drie grote flessen bier voor bedragen van rond de 200 euro per fles van de hand gegaan. Burgermeester Karssen was zo enthousiast tijdens deze borrel dat hij zijn fles ook inbracht voor de veiling. Ook deze fles bracht een enorm bedrag op voor de Monstersche Sluis. In de ontwikkelingsfase hebben de brouwers er voor gezorgd dat middels twee proefronden er een bier ontwikkeld kon worden wat breed gedragen word door de Maassluise inwoner. Nico: Er is op deze manier een bijzonder bier ontstaan dat een breed draagvlak heeft bij ondernemers en bierdrinkers.Naast slijters en horecabedrijven nemen ook gewone bedrijven het bier af. Zij gebruiken het als relatiegeschenk. Bij Biercafé Oporto is dit bier van het vat te verkrijgen en bij het Drankenkabinet uit de fles. Diverse restaurants zullen in de komende tijd een diner samenstellen waarbij dit unieke bier als bestanddeel gebruikt zal worden. Cateraar Smaak en Meer heeft inmiddels het eerste recept ontwikkeld. Dit recept een zuurkoolschotel met dit Maassluise bier is terug te vinden in een folder welke op diverse plekken in Maassluis is af te halen. Bert de Reuver voorzitter van de Stichting Monstersche Sluis is een trots en blij man.Dit product zet niet alleen Maassluis op de kaart, maar is ook een prachtige promotie voor onze stichting en brengt op een leuke manier geld op.Ook Burgermeester Karssen is trots en zal gaan proberen om ook namens de gemeente het Monstersche Sluis bier te promoten. Bij brouwer Arnout Vreugdenhil is de twijfel of het bier zou aanslaan inmiddels volledig verdwenen. Het was voor ons een sprong in het diepe maar ik denk dat er na de Furieade van de 750 liter bier niet zo veel meer over zal zijn. De enorme vraag vooraf is voor ons aanleiding geweest om al een start te maken de volgende 750 liter te brouwen.

Kijk verder op de website van de Brouwerij: Raven Bone Hill