Internationaal

Vrachtwagens en trailers

Als u vanuit Rotterdam richting Hoek van Holland rijdt, ziet u een paar kilometer voor het verkeersknooppunt Westerlee aan uw linkerhand een aantal vrachtwagens en trailers staan, met daarop de naam C. Vreugdenhil. U ziet ook een groot gebouw met dezelfde naam. Het bedrijf blijkt te staan op het grondgebied van Maasland. Sommige dingen fascineren mij en daarom ging het deze keer richting Maasland, waar ik op een zaterdagochtend op zijn bedrijf kennis maakte met Cornelis (Cees) Vreugdenhil (N X ar).

Cees zien we links met naast hem twee commissarissen van het bedrijf. In het midden staat Cees' 'pleegvader'.

Frans en Duits

Naamgenoot Teun en ik arriveerden op het bedrijventerrein op een zaterdagochtend, rond een uur of negen. Links en rechts zie je tal van andere transportbedrijven en dat ligt ook voor de hand, want het terrein blijkt speciaal voor de vervoerswereld te zijn ingericht. Je vindt hier alleen bedrijven die met transport en logistiek te maken hebben: transportbedrijven, vrachtwagendealers en aanverwante bedrijven. Ook de busmaatschappij Vreugdetours is op dit bedrijventerrein gevestigd. Toen we in de kantoorruimtes kwamen was Cees Vreugdenhil daar druk aan het telefoneren. Omdat hij tijdens het eerste halfuur van ons bezoek de enige was om telefoontjes op te vangen stokte ons gesprek met hem nogal eens. Dat Cees internationaal actief is werd duidelijk toen bleek dat twee trailers in de haven van Genua zoekgeraakt waren. Later bleek evenwel dat ze nog aan boord van een vrachtschip waren. Zo was dat probleem ook weer opgelost. De telefoontjes werden afwisseld in het Frans of het Duits beantwoord en kennelijk ging het Cees erg makkelijk af.

Oprichting

Op bezoek bij zo'n bedrijf en binnenkomend in een gloednieuw en prachtig ingericht kantoor- pand vraag je je af boe zo'n bedrijf tot stand gekomen is. Cees beantwoordt zo'n vraag graag: 'Ik ben ooit begonnen als röntgenfotolasser bij Priva. Vervolgens ben ik de opleiding voor het beroepsgoederenvervoer gaan volgen en bij Priva in het wegtransport terechtgekomen. Daarna ben ik bij het transportbedrijf Van Spronsen in Monster gaan werken. Dat was een groot bedrijf en ik verzorgde daar de retourvrachten uit Frankrijk. Met andere woorden: ik probeerde het zo te regelen, dat de vrachtwagens niet leeg uit Frankrijk behoefden terug te keren. Als je, met Frankrijk handelt moet je natuurlijk het Frans beheersen. Ik sprak eerst geen woord Frans en probeerde met handen en voeten alles te regelen. Dat lukte natuurlijk niet en toen ben ik maar een maand lang naar Frankrijk gegaan om er de taal te leren. Ik zat intern op een school en kreeg les van een docent die alleen maar Frans sprak. Dat was zo'n goede ervaring dat ik mijn personeel tegenwoordig ook naar die school stuur. Inmiddels spreken negen medewerkers bier Frans!'. Uit het relaas van Cees blijkt, dat bij bij Van Spronsen adjunct-directeur geworden is, maar dat hij bij dat bedrijf wegging omdat er problemen waren. Ik wist toen niet precies wat ik wilde gaan doen. Een aantal klanten wilde evenwel verder met mij in zee. Er was dus een basis om als zelfstandige een transportbedrijf op te richten. Dat bedrijf is steeds verder gegroeid en uiteindelijk hebben we vorig jaar dit pand betrokken'.

Koeltransport

Het pand omvat kantoorruimten met de nodige voorzieningen zoals een keuken en douche- en toiletruimten. Ook zijn er opslagruimten voor goederen. Al deze goederen zijn gekoeld. We zien uiteenlopende soorten fruit en kaas. Cees: 'We slaan de goederen Wier op en voeren ze door naar andere landen. Fruit komt doorgaans uit Zuid-Amerika en wordt hier eveneens op de juiste temperatuur opgeslagen. We werken in ons bedrijf veel met temperatuurgecontroleerde transporten of koelvervoer. Ons wagenpark omvat veel trailers en maar weinig trekkers. Een aantal eigen rijders rijdt met een vrachtwagen voor onze trailers. Ook buren we andere transportbedrijven in voor het vervoer van onze trainers'. Cees voegt daar nog aan toe dat het bedrijfspand op grond staat die vroeger van de vader van zijn moeder was en dat het pand dat er toen vlakbij stond de Spartelhoeve heette.

Kinderen

Inmiddels heeft Cees' jongste zoon ons voorzien van koffie en thee. Ook Cees' dochter is gearriveerd en zij handelt verder de telefoongesprekken af, wat het gesprek met Cees vergemakkelijkt. De oudste zoon en de dochter blijken beiden in het bedrijf werkzaam te zijn. Zij hebben de opleiding in transport en logistiek gevolgd. Ook de jongste zoon gaat deze opleiding volgen, maar het is nog niet bekend of ook bij in het bedrijf aan de slag gaat.

Internationaal

Zoals uit het voorafgaande blijkt, wordt er internationaal gewerkt. Cees vertelt daarover het volgende: 'We hebben een vaste lijndienst op Frankrijk (Parijs) en iedereen kan daarvoor goederen meegeven. Maar we rijden ook op Zweden en Roemenië en hebben vaste lijndiensten op Malta en West-Duitsland. Er wordt veel met koeltrailers gereden en voor dat doel is er een speciaal bedrijf opgericht met de naam Coolcontrol'. Als u dus trailers ziet rijden met deze naam weet u dat ook dit rijdend materiaal van Cees Vreugdenhil is.

Elfstedentocht

Cees heeft eigenlijk maar één hobby en dat is schaatsen. In de zomermaanden skeelert hij om te oefenen voor de winter. 'Zodra er natuurijs is gaat het kriebelen,' zegt Cees, 'en als er een Elfstedentocht wordt aangekondigd pak ik meteen mijn spullen en ben weg. Het bedrijf laat ik dan aan anderen over'. Cees heeft de Elfstedentocht tweemaal gereden (in 1986 en 1997), een prestatie overigens die - zoals gemeld in De Vreugdeschakel - door meer Vreugdenhillen is verricht. 'Tijdens de laatste tocht stond er veel wind en op een gegeven moment had ik een traject van 100 km met tegenwind voor de boeg. Toen ik in Bolsward aankwam zat ik helemaal stuk. Ik heb mijn schoenen uit mijn rugzak gehaald en aan een mevrouw gegeven die daar aan de kant zat te kijken. Ik deed dat om gewicht te kunnen besparen. Ik vroeg aan die dame - ze bleek uit Arnhem te komen - de schoenen af te geven bij een bevriend transportbedrijf in Arnhem. Ik heb die tocht uitgereden, de volgende dag mijn Arnhemse collega laten weten dat er een paar schoenen gebracht zou worden en hem gevraagd ze mee te geven met een auto die mijn kant opkwam. Een paar dagen later werd ik opgebeld: de schoenen waren bezorgd en zouden meegegeven worden met een vrachtauto die langs Maasland reed. Maar weer enkele dagen later werd ik opnieuw opgebeld en vertelde men mij dat de werkster de schoenen had weggegooid omdat ze er gebruikt uitzagen en stonken'. Lachend vertelt Cees verder dat hij dit niet leuk vond en dat hij nog maanden daarna op die werkster liep te mopperen. 'Bij de opening van ons nieuwe pand kwam mijn Arnhemse collega met de schoenen aanzetten. Hij had er een laten verbronzen en die gaf hij mij cadeau. Iedereen op de zaak wist ervan en had mij al die maanden boren mopperen. De schoen staat nu in mijn kamer en ik kan het paar uiteraard niet meer gebruiken.

Familiebedrijf

Tegen het eind van het gesprek kwam ook Cees' echtgenote langs met de foto's bij dit artikel. Zij heeft ook meegewerkt in het bedrijf. jarenlang deed ze de boekhouding. Nog steeds verricht zij hand- en spandiensten. Ze heeft zich ook beziggehouden met de inrichting van het bedrijf. Je kunt dus concluderen dat het gehele gezin meewerkt en dat er echt sprake is van een familiebedrijf.
Zijn eigen vader is vroeg overleden en er waren toen in het gezin acht kinderen in de leeftijd van 12 tot 21 jaar.
De 'pleegvader' heeft toen de belangen van het gezin behartigd. De andere man, in de witte jas - de foto is genomen tijdens het slaan van de eerste paal - is ook een Vreugdenhil. Cees zegt over hem: 'Deze Vreugdenhil werkte bij Van Spronsen en vanaf die periode ken ik hem. Zijn zoon werkte ook in dat bedrijf. Om te weten om wie het ging, werd de vader Vreugdenhilvader genoemd. En zo noemen wij hem nog'.

Waardering

Het aantrekkelijke van deze bezoeken is dat je er wat van leert. Het internationale karakter en de drukke werkzaamheden op de zaterdagochtend zijn blijkbaar kenmerkend voor deze bedrijfstak. En zo krijg je meer waardering voor het werk van de transportbedrijven.